Trzy lata po śmierci żony Michała Nowickiego pustka w jego sercu wciąż była tak samo głęboka. Jego córka Zosia, jedenastoletnia dziewczynka o oczach matki, zamknęła się w sobie, a ich wspólne rozmowy ograniczały się do codziennych pytań. W przededniu Dnia Matki Michał postanowił przerwać tę ciszę i zabrać córkę do kawiarni, w której kiedyś spędzali niedziele we trójkę. W kawiarni „Pod Lipą” obsługiwała ich kelnerka Anna.
Zosia, zwykle nieśmiała, od razu zwróciła na nią uwagę. Gdy Anna odeszła, dziewczynka szepnęła do ojca: „Tata, ona ma taki sam głos jak mama”. Michał poczuł ukłucie w sercu, ale nie zaprzeczył. Anna wróciła z zamówieniem i zauważyła laurkę leżącą na stole.
Zosia wyjaśniła, że to dla mamy, która już nie może jej dostać. Anna przyklękła przy stoliku i powiedziała ciepło: „Czasem wystarczy, że pomyślisz o niej. Taki rysunek to jak wiadomość wysłana prosto do serca”. Gdy wychodzili, Zosia podeszła do lady i podziękowała Annie za miłe słowa o mamie.
Anna nachyliła się i odpowiedziała: „To twoja mama była bardzo wyjątkowa, skoro zostawiła taką cudowną córkę”. Zosia wróciła do ojca z uśmiechem, jakiego nie widział od dawna. Następnego dnia wrócili do kawiarni. Zosia przyniosła Annie rysunek, który przedstawiała kobietę w fartuchu z filiżanką.
Anna przyjęła go ze wzruszeniem, a Zosia zapytała, czy ma dzieci. Anna odpowiedziała, że nie, ale czasem spotyka dzieci, które czuje jakby były jej bliskie. Wieczorem Michał przeglądał pamiątki po żonie. W jej notatniku znalazł zapisek: „Jeśli kiedykiedykolwiek mnie zabraknie, chcę, żeby Zosia czuła, że jest kochana bezwarunkowo, niezależnie od tego, kto będzie ją prowadził przez życie”.
Te słowa dały mu do myślenia. Zosia zaczęła częściej mówić o Annie. Pewnego dnia napisała do niej list, w którym dziękowała jej za to, że przypomina jej mamę i że czuje się przy niej dobrze. Michał był dumny z córki.
Postanowili wręczyć Annie kwiaty i list w Dzień Matki. W sobotni poranek, dokładnie w Dzień Matki, Zosia wręczyła Annie bukiet białych lilii i list. Anna, wzruszona, przytuliła dziewczynkę. Zosia powiedziała potem do ojca: „Tato, myślę, że mama by się uśmiechnęła, gdyby to widziała”.
Z czasem ich znajomość z Anną przerodziła się w przyjaźń. Zosia zaczęła częściej odwiedzać kawiarnię, a Anna czasem przychodziła do nich na herbatę. Michał zauważył, że jego córka znów się śmieje i otwiera na świat. Pewnego dnia Zosia zaproponowała, żeby zaprosić Annę na kolację do ich domu.
Michał zgodził się, widząc w tym szansę na nowy początek. Przygotowali razem kolację, a Anna przyjęła zaproszenie. Wieczór był pełen ciepła i rozmów. Anna opowiedziała o swojej siostrze, którą straciła, i o tym, jak Zosia pomogła jej się otworzyć.
Michał wyznał, że Anna przypomina mu żonę nie wyglądem, ale obecnością. Anna odpowiedziała, że czuje, że jest potrzebna. Po tej kolacji ich relacja stała się bliższa. Zosia coraz częściej mówiła o Annie jako o „naszej Ani”.
Michał i Anna spędzali razem czas, a ich uczucia rosły. Pewnego wieczoru, podczas spaceru, Michał wyznał Annie, że chce, żeby została w jego życiu. Anna odpowiedziała, że chce iść tą drogą razem z nim i Zosią. Wkrótce Anna zamieszkała z nimi.
Zosia pomagała urządzać pokój, a ich dom wypełnił się śmiechem i ciepłem. Pewnej niedzieli pojechali razem nad morze, gdzie Zosia pokazała Annie miejsce z dzieciństwa. Zosia napisała wypracowanie o najważniejszym dniu w swoim życiu. Opisała Dzień Matki, kiedy wręczyła kwiaty kelnerce, która przypominała jej mamę sercem.
Napisała, że miłość nie musi się kończyć, gdy ktoś odchodzi, i że można kochać ponownie. Michał i Anna przeczytali to ze wzruszeniem. Ich życie toczyło się spokojnie, pełne drobnych radości. Michał, Anna i Zosia zbudowali swój dom nie z cegieł, ale z chwil, słów i spojrzeń.
I choć nie wiedzieli, co przyniesie przyszłość, jedno było pewne – będą w niej razem.