Maja podeszła do stolika w kawiarni, ale krzesło Antoniego było puste. Zmarszczyła czoło. Może zaspał, może poszedł do lekarza, może w końcu zabrali go synowie do Warszawy? Westchnęła i zdjęła fartuch.
Pójdę do kwiaciarni obok, powiedziała do siebie. Kupiła bukiet rumianków, posiedziała tam dwadzieścia minut, wróciła do kawiarni z dziwnym uczuciem. Coś było nie tak. Zadzwoniła do niego, ale telefon milczał.
Dopiero wieczorem sąsiadka powiedziała jej, że Antoni trafił do szpitala po tym, jak jego synowie odwiedzili go z notariuszem. Maja poczuła zimny dreszcz. Następnego dnia poszła do szpitala, ale pielęgniarka powiedziała, że pacjent został wypisany na żądanie rodziny. Wróciła pod Złotego Żurawia w szoku, a tam czekał na nią list.
Jesteśmy rodziną i mamy ważne rzeczy do omówienia. Do zobaczenia, panie Antoni. Wracaj pan do zdrowia. Podpisali się synowie, Jan i Mateusz.
Maja zrozumiała, że to oni zabrali ojca. Weszła do środka, otworzyła stare drewniane drzwi do kuchni. W środku zobaczyła Antoniego, bladego, siedzącego przy stole. Obok niego stał notariusz z dokumentami.
Maja, ty zawsze byłaś jak córka, wyszeptał Antoni. Ale oni mi grozili, że odbiorą mi wszystko. To wystarczy na barszcz i pączki do końca twojego życia. Podał jej klucz do sejfu, w którym trzymał oszczędności.
Maja, która do tej pory milczała, wstała. Nie wezmę tego, panie Antoni. Ale on spojrzał na nią z taką determinacją, że zrozumiała. Jan, syn Antoniego, zbliżył się do niej z lodowatym uśmiechem.
Oddaj klucz, albo zadzwonię do najlepszych prawników w Warszawie. Warknął do notariusza, żeby przygotował pozew. Maja zacisnęła dłoń na kluczu. Mateusz podszedł bliżej, mówiąc cicho, że ojciec jest chory i nie wie, co robi.
Ale kiedy próbował wyrwać jej klucz, Antoni krzyknął: Zostawcie ją! Mateusz i Jan wyszli, trzaskając drzwiami. Pani Zofia wpadła do kawiarni z bukietem rumianków. Mateusz dzwonił do mnie, krzyknęła.
Groził, że zamknie lokal. Nie będziemy dzwonić do Warszawy, żeby nas skasowali, mruknął Franciszek, prowadząc Maję do biura Szymona. Szymon, stary przyjaciel Antoniego, otworzył sejf. W środku były dokumenty, które Antoni ukrywał od lat.
Okazało się, że synowie chcieli sprzedać kawiarnię deweloperowi, a ojciec im na to nie pozwalał. Więc sfabrykowali dokumenty, że jest niepoczytalny. Maja miała dowody. Mateusz przeszedł do otwartej gry.
Złożył wniosek do sądu o ubezwłasnowolnienie ojca. Ale Szymon i Martyna przygotowali ostry list do kancelarii Lewandowski, Król i Partnerzy. List nie wspominał wprost o fałszerstwie, ale zawierał konkretne pytania dotyczące transakcji sprzed czterech lat i sugerował, że mają dokumenty, które mogą wpłynąć na przebieg procesu dyscyplinarnego. Poszli do róży, kawiarni, którą Franciszek wynajmował od dwudziestu lat.
W piwnicy stało dwadzieścia litrów barszczu. To nasza broń, powiedział Franciszek. Aleksander, pracownik, zaprosił ich do środka. Maja i Franciszek ruszyli do akcji.
Ujawnili notarialną kopię testamentu Antoniego, w którym zapisał kawiarnię Mai. Jan i Mateusz wpadli w furię. Nie mogę do tego dopuścić, krzyczał Jan. Maja odpowiedziała spokojnie: Nie mam nic do ukrycia, ale wy macie.
Pani Kowalsko, wzywamy panią do natychmiastowego zwrotu skradzionych przedmiotów i do złożenia ugody na naszych warunkach, zadeklamował notariusz. Maja podeszła do niego i położyła przed nim kopię aktu notarialnego z podpisem ojca. Jan wsiadł do limuzyny i odjechał. Mateusz został, próbując negocjować.
Ale Maja wiedziała, że to tylko gra. Poszły do sądu. Panie Szymański, Mateusz podniósł głos, kierując go do sędziego. Jego chciwość doprowadziła do ruiny.
Ale sędzia spojrzał na dokumenty, które przedstawiła Maja. Fałszerstwo było oczywiste. Mateusz nie trafił do więzienia, ale stracił prawo do zarządzania majątkiem ojca. Maja, mając dostęp do funduszy, podeszła do sprawy z pragmatyzmem kelnerki, a nie milionerki.
Zatrudniła prawnika, który oczyścił Antoniego z zarzutów. Antoni wrócił do kawiarni. Franciszek, wzruszony, powiedział, że to pierwszy raz od dwudziestu lat, kiedy nie musi się martwić, czy jego piec eksploduje. Maja otworzyła sejf i wyjęła klucz.
To twoje, panie Antoni. Ale on pokręcił głową. To twoje, Maja. Zasłużyłaś.
Kawiarnia została przepisana na nią. Jan i Mateusz zniknęli z miasta. A pod Złotym Żurawiem znów pachniało barszczem i pączkami, a Maja uśmiechała się do starych fotografii, wiedząc, że dom w końcu jest bezpieczny.