Do ślubu zostały dwa tygodnie, a Jan nadal udawał, że wszystko jest w porządku. Ale Zofia nie miała zamiaru dłużej udawać. — Spójrz na mnie, kiedy do ciebie mówię — syknęła przez zaciśnięte zęby. Jan podniósł wzrok znad talerza.
Widział jej gniew, widział też coś, czego nie potrafił nazwać. — Ty ją sprowadzasz do teraźniejszości swoimi ciszami. Twoją ciszą, twoją obecnością, twoją głupią nadzieją. Myślisz, że nie wiem, gdzie jeździsz?
Myślisz, że nie widzę, jak patrzysz na jej zdjęcia? — wycedziła. Jan wyprostował się. Wiedział, że to nie ma sensu, ale musiał powiedzieć prawdę.
— Spotykałem się z Marią. Ze swoją żoną. Zofia uderzyła dłonią w stół. Naczynia podskoczyły.
— Jesteś skończony. Zrujnuję cię. Pamiętaj moje słowa. Wstał bez słowa i wyszedł.
Nie pojechał do biura. Pojechał pod dom, w którym kiedyś mieszkał z Marią. Zaparkował po drugiej stronie ulicy, zgasił silnik i czekał. Godzinę.
Dwie. W końcu zobaczył, jak wychodzi z budynku. Mimo upału miała na sobie ciemną bluzę, czapkę z daszkiem, ciemne okulary. Niosła bliźniaki w podwójnym nosidełku, otulone do samego nosa.
Podbiegł do niej. — Maria! Stanęła jak wryta. Powoli odwróciła głowę.
— Spadaj — powiedziała cicho, ale twardo. — Muszę z tobą porozmawiać. — Nie masz nic do powiedzenia, Jan. Wracaj do swojego życia.
Wracaj do niej. — Zrobiła krok do przodu, ale on zastąpił jej drogę. — Czyje to są dzieci? — zapytał, patrząc na maluchy.
Maria zamarła. Spojrzała na dzieci, potem na niego. — Moje — odparła. — Zajmij się swoimi.
Wsiadła do samochodu i odjechała, zostawiając go na chodniku. Wrócił do domu późnym wieczorem. Zofia czekała w kuchni. Nie pytała, gdzie był.
Patrzyła na niego z takim chłodem, że aż zacisnął pięści. Następnego dnia dostał wiadomość od fotografa, którego kiedyś wynajął do obserwowania Marii. W załączniku były zdjęcia. Maria wchodząca do motelu przy Grzybowskiej.
Była sama, bez dzieci. Wysiadła z samochodu, rozejrzała się i zniknęła za drzwiami. Jan poczuł, jak coś w nim pęka. Zdjęcia mówiły same za siebie.
Przez cały ten czas, kiedy udawał, że wierzy w jej wierność, ona spotykała się z kimś innym. Wrócił do domu, ale nie wszedł. Stał pod drzwiami, słuchając odgłosów z kuchni. Zofia rozmawiała przez telefon.
— Tak, znalazłam kogoś, kto się tym zajmie. Zniszczę go. Obiecuję. Jan wszedł do środka.
Zofia natychmiast się odwróciła, chowając telefon. — Słyszałem — powiedział. — Co masz zamiar zrobić? — Nie twoja sprawa.
— Wszystko, co robisz, jest moją sprawą. Zofia prychnęła i wyszła, trzaskając drzwiami. Jan spędził noc w salonie. Rano zadzwonił do biura, że ma sprawy do załatwienia.
Potem zadzwonił do kwiaciarni, żeby odwołać zamówienie na ślubne kwiaty, i do organizatora, żeby odwołać salę. Potem wsiadł do samochodu i pojechał do motelu. Zaparkował przed budynkiem i czekał. Maria wyszła po godzinie.
Na widok jego auta zatrzymała się, ale nie uciekła. Podszedł do niej. — Wiem, gdzie byłaś — powiedział. — Nie twoja sprawa.
— Wszystko jest moją sprawą, dopóki udajesz, że to nie twoje dzieci. Maria zrobiła krok w tył. — One nie są twoje. — W takim razie czyje?
Milczała. Po chwili odwróciła się i odeszła. Jan wrócił do domu. Zofia czekała w progu z walizką.
— Wiedziałam, że wrócisz do niej. Wiedziałam od początku — powiedziała. — Nie myśl, że mi to ujdzie na sucho. Każdy się dowie, kim naprawdę jesteś.
— Dowiedzą się, kim ty jesteś — odpowiedział spokojnie. Zofia prychnęła, wsiadła do samochodu i odjechała. Tego wieczoru Jan poszedł na Grzybowską. Nie wiedział, po co.
Może chciał zobaczyć, czy Maria naprawdę tam mieszka. Szedł powoli, czując na sobie ciężar minionych miesięcy. Na rogu, przy sklepie monopolowym, stał mężczyzna w garniturze. Jan go znał.
To był pan Piotr, zięć Zofii. — Ożeż, Jan! — zawołał pan Piotr. — Co ty tu robisz?
— Idę zobaczyć, co zostało z mojego życia. Pan Piotr zmrużył oczy. — Lepiej uważaj. Zofia nie żartuje.
Nie odpowiedział. Ruszył dalej, aż stanął przy kamienicy. Okno na pierwszym piętrze było rozświetlone. Przez firankę zobaczył sylwetkę.
Kobieta karmiła dziecko. Obok stała druga, starsza kobieta. Zapukał do drzwi. Po chwili otworzyła mu Maria.
Miała na sobie szlafrok, włosy związane w nieporządny kok. — Ty? Czego chcesz? — Chcę zrozumieć.
— Nie ma czego rozumieć. Wracaj do siebie. — Zofia wyjechała. Maria patrzyła na niego przez długą chwilę.
W końcu cofnęła się o krok. — Wejdź. W mieszkaniu panował półmrok. Dzieci spały w łóżeczku.
Maria zaparzyła herbatę, a on usiadł przy stole. — Powiedz mi prawdę — poprosił. Maria odstawiła kubek. — Kiedy wróciłeś z wojska, byłam w ciąży.
Powiedziałeś, że nie jesteś gotowy na dziecko. Powiedziałeś, że musisz się zastanowić. A potem poznałeś Zofię. Jan poczuł, jak robi mu się słabo.
— To były moje dzieci? Maria milczała. — Dlaczego nie powiedziałaś mi wcześniej? — Bo wiedziałam, że wybierzesz ją.
Zawsze wybierałeś ją. — Z kim spotykasz się w motelu? Maria uśmiechnęła się gorzko. — Z tobą, Jan.
Tylko z tobą. Wynajęłam ten pokój, bo tutaj przychodzisz, żeby mnie szpiegować. To jedyne miejsce, gdzie mogłam cię zobaczyć bez jej oczu. Zamknął oczy.
Wszystko, co myślał, że wie, legło w gruzach. — Co teraz zrobimy? — zapytał. — A co możemy zrobić?
Zofia zniszczy nas oboje. — Nie pozwolę na to. — A co możesz zrobić? Ona ma pieniądze.
Ma wpływy. Ma wszystko. — Mam ciebie. Mam dzieci.
Maria spojrzała na śpiące bliźniaki. — To nie wystarczy. Zofia nie odpuści tak łatwo. Następnego dnia Jan wrócił do domu, żeby spakować swoje rzeczy.
Zofia czekała w kuchni. — Nareszcie się zjawiłeś — powiedziała. — Musimy porozmawiać. — Nie mamy o czym.
— O, mamy. Mój prawnik już przygotował dokumenty. Oskarżę cię o zdradę. O nękanie.
O wszystko, co się da. Stracisz firmę. Stracisz dzieci, jeśli one są twoje. — One są moje.
— To się okaże w sądzie. Jan wyjął telefon i pokazał jej zdjęcia z motelu. — To ja na tych zdjęciach, Zofio. Ja wchodzę i wychodzę.
To ja kontaktowałem się z fotografem, żeby śledzić Marię. Ty o tym wiedziałaś, prawda? Zofia zbladła. — Nie masz na to dowodów.
— Mam. I mam świadka — pan Piotr widział, jak wychodziłam z pokoju. Tego wieczoru pan Piotr przyszedł do Jana. Był blady, ale stanowczy.
— Powiem prawdę, jeśli tego potrzebujesz. Ja też mam dosyć tej farsy. Rankiem Jan pojechał do Marii. Zapukał, ale nikt nie otwierał.
Napisał do niej: “Przyjdź do mnie. Jestem w domu. ” Po godzinie odpowiedziała: “Nie mogę. Ona mnie znalazła.
”
Szybko wsiadł do samochodu i pojechał na Grzybowską. Na klatce schodowej stała Zofia. Miała przy sobie dwóch mężczyzn w czarnych garniturach. — Co ty tu robisz?
— zapytał. — Przyszłam porozmawiać z twoją kochanką. I z jej dziećmi. — Nie masz prawa ich tknąć.
— Mam prawo chronić moją rodzinę. A ty, Jan, nie jesteś moją rodziną. Jesteś nikim. Nagle zza drzwi wybiegła Maria.
Zofia odwróciła się w jej stronę. — Ty! — krzyknęła. — Ty zniszczyłaś mi życie!
Maria stanęła między nimi. — To ty zniszczyłaś nasze życie. Ty i twoje kłamstwa. Zofia rzuciła się do przodu, ale jeden z mężczyzn ją powstrzymał.
— Pani Zofio, proszę się uspokoić. Jan podszedł do Marii. — Chodź. Zabieram cię stąd.
— Dokąd? — Do domu. Zofia wykrzyczała, że nie pozwoli, że zniszczy ich wszystkich, że będzie tego żałować. Ale Jan już nie słuchał.
Wziął Marię za rękę i poprowadził ją w dół po schodach, trzymając dzieci w ramionach. Wsiadł do samochodu i odjechał, zostawiając za sobą wszystko: firmę, dom, pieniądze. Została tylko ona, dzieci i droga przed nimi. — Co teraz?
— zapytała cicho Maria. — Zaczniemy od nowa. I tym razem nie pozwolę nikomu tego zniszczyć. Odwróciła się, patrząc na dziecko, które spokojnie spało.
Uśmiechnęła się — pierwszy raz naprawdę od miesięcy. — Dobrze — powiedziała. — Jedź. I pojechał.
Wiedział, że Zofia nie odpuści. Wiedział, że będzie sąd, że będą kłamstwa, że będą ciężkie miesiące. Ale trzymał rękę Marii i czuł, że to, co najważniejsze, ma teraz przy sobie. Nie odwrócił się za siebie.
Patrzył przed siebie — w kierunku nowego życia, którego jeszcze nie widział, ale które już zaczynał budować.