De deurbel ging om kwart over zes. Karin trok haar schouders recht, dwong haar gezicht in een vriendelijke plooi en opende de deur. Daan stond er met een geknepen glimlach, en achter hem stapte Beatrix naar binnen alsof ze het appartement kwam inspecteren. “Het ruikt hier erg… kruidig,” zei Beatrix met een lichte frons, terwijl ze haar jas als een koningin aan Karin overhandigde.
Karin slikte. “Het is de rozemarijn, schoonmoeder. Bij de eend. ”
Beatrix antwoordde niet.
Ze liep direct naar de eettafel, bekeek de zorgvuldig gevouwen servetten en de glanzende borden, en liet haar vinger over de rand van een glas glijden. Haar ogen vernauwden zich. Er viel een stilte die Karin als een mes in de maag voelde. Tijdens het eten was het gesprek gespannen.
Daan praatte over zijn werk, maar Beatrix onderbrak hem steeds. Over de salade merkte ze op dat “de avocado wat aan de harde kant” was. Over de eend zei ze dat “het vlees wel erg droog kon zijn, maar dat zij daar wel begrip voor had, omdat niet iedereen met vlees kon omgaan. ” Karin voelde haar kaken verkrampen, maar ze bleef glimlachen.
Toen de citroentaart op tafel kwam, hoopte Karin op een soort erkenning. Maar Beatrix nam een klein hapje, legde haar vork neer en zei: “Lief geprobeerd, maar mijn moeder maakte hem altijd met een bodem van biscuit. Dit is… anders. ”
Karin voelde iets knappen.
Niet luid, maar diep van binnen. Daan keek naar zijn bord en zei niets. Na het dessert stond Karin op om koffie te zetten. In de keuken hoorde ze Beatrix tegen Daan zeggen: “Je had beter kunnen trouwen met die meid van de golfclub.
Die wist tenminste hoe je een huishouden leidt. ”
Karin bleef roerloos staan. Haar handen trilden boven het koffiezetapparaat. Toen ze terugkwam met de kopjes, was haar stem rustig, maar haar ogen waren hard.
“Beatrix, ik heb drie uur over deze maaltijd gedaan. Ik heb twaalf mensen uitgenodigd voor mijn bruiloft, maar jij hebt er elf laten afzeggen met het excuus dat je ‘visite’ had. Ik heb je al jaren laten doen wat je wilt. Maar dit is mijn huis.
Mijn huwelijk. En mijn tafel. ”
Ze zette de koffiekopjes neer en keek Beatrix recht aan. “Jij komt hier binnen alsof dit jouw troon is.
Maar je bent hier alleen te gast. En als je niet aardig kunt doen, dan is de deur daar. ”
Beatrix verstijfde. Daan keek naar zijn moeder, toen naar Karin.
Er viel een stilte waarin je een speld kon horen vallen. Beatrix opende haar mond, maar er kwam geen woord uit. Ze was niet gewend dat iemand terugvocht. Haar wangen kleurden rood.
“Dat spreek je niet tegen mij,” siste Beatrix, maar haar stem klonk dun. “Net wel,” zei Karin stil. “Ik heb genoeg geluisterd. Nu luister jij.
”
Beatrix stond abrupt op. Haar stoel schraapte over de vloer. Ze greep haar tas en liep naar de deur. Halverwege draaide ze zich om en keek Karin aan met een blik vol minachting.
“Dit vergeet ik niet. ”
“Dat hoop ik,” zei Karin. “Want dan vergeet je misschien ook hoe je je gedraagt. ”
Beatrix vertrok.
De deur viel niet dicht, maar werd bijna geruisloos dichtgeduwd. Karin stond daar, trillend, met de koffiekopjes nog in haar handen. Daan bleef een tijdje stil, toen stond hij op en kwam naast haar staan. “Het spijt me,” zei hij zacht.
Karin knikte langzaam. Ze zette de kopjes neer. Haar onderlip trilde, maar ze huilde niet. “Ik wil niet meer dat ze hier komt,” zei ze.
Daan zweeg een moment. Toen keek hij naar de lege plek waar zijn moeder had gestaan en zei: “Oké. ”
Die avond ruimde Karin de tafel in stilte af. Ze waste de borden waar Beatrix van had gegeten langer dan nodig.
Toen ze eindelijk klaar was, ging ze op de bank zitten en staarde naar de kaarsen die nog brandden. Ze wist dat dit geen einde was. Beatrix zou terugkomen. Maar voor het eerst sinds jaren voelde Karin dat zij de regels bepaalde.
Drie dagen later belde haar moeder op. “Je schoonmoeder belt overal rond dat je haar het huis uit hebt gegooid,” zei ze met een mengeling van bezorgdheid en trots. Karin haalde diep adem. “Laat haar maar praten,” zei ze.
“Ik heb niets te verbergen. ”
Die avond ging haar telefoon. Een onbekend nummer. Ze nam op.
Een mannenstem zei: “Spreek ik met mevrouw Van Dijk? ” Karins maag draaide zich om bij het horen van de achternaam. “Ja,” zei ze voorzichtig. De man stelde zich voor als een medewerker van een advocatenkantoor.
“Ik bel namens mevrouw Beatrix van Dijk. Zij wenst een afspraak te maken omtrent enkele familiezaken. ”
Karin bleef stil. Haar hart bonsde in haar keel.
Ze wist dat dit nog niet voorbij was. Beatrix gaf nooit op. Ze kwam altijd terug, met een nieuwe strategie. Karin keek naar de muren van haar appartement.
De herinnering aan die avond hing nog in de lucht. Ze wist dat de strijd nog maar net begonnen was.