Hej, ty tu pracujesz? Naprawdę nie mogę w to uwierzyć. Anna poprawiła brudny fartuch, czując pot spływający po karku. W małym barze mlecznym na bocznej uliczce Warszawy nikt nie pytał o pochodzenie ani stan konta.
Tutaj mogła być nikim. Pięć lat temu jej życie wyglądało zupełnie inaczej. Willa w Konstancinie, zapach perfum matki, ojciec król polskiego rynku nieruchomości. Wszystko pękło jak bańka mydlana pewnego czwartkowego wieczoru, gdy do drzwi zapukały służby, a media zaczęły krzyczeć o wielomilionowych oszustwach.
Przyjaciele wyparowali. Została sama z chorą matką i długami nie do spłacenia. Zmieniła nazwisko, przestała malować rzęsy i nauczyła się patrzeć pod nogi, by nie spotkać nikogo z dawnych lat. Tamtego dnia deszcz bębnił o szyby, a klienci szukali schronienia.
Nagle drzwi otworzyły się z charakterystycznym dzwonkiem. Do środka wszedł mężczyzna wycięty z zupełnie innej rzeczywistości. Płaszcz za roczny czynsz jej mieszkania, postura kogoś, kto nigdy nie musiał się spieszyć. Anna poczuła, jak serce podchodzi jej do gardła.
Ten profil, ten sposób poprawiania mankietów. Mateusz. Był jej cieniem w dzieciństwie. Spędzali razem wakacje na Mazurach, skacząc do jeziora i obiecując, że zawsze będą się trzymać razem.
Potem on wyjechał do Stanów, a gdy wrócił, jej świat właśnie obracał się w gruzy. Podobno próbował się z nią skontaktować, ale ona wyrzuciła kartę SIM i zniknęła. Teraz stał trzy metry od niej. Rekin finansjery, miliarder budujący wieżowce w centrum Warszawy.
Musiała podać mu menu. Jeśli ucieknie, pani Halinka ją wyrzuci, a one z matką nie będą miały co jeść. Naciągnęła daszek czapki głębiej i podeszła. – Co podać?
– zapytała, starając się obniżyć głos. Nie patrzyła mu w oczy. Skupiła wzrok na jego dłoniach. Na palcu miał ten sam sygnet od dziadka.
Mateusz uniósł głowę. Przez ułamek sekundy czas stanął w miejscu. Jego spojrzenie było świdrujące, inteligentne, dziwnie znajome. – Poproszę czarną kawę i coś, co nie zabije mojego żołądka.
Anna skinęła głową i niemal pobiegła za bar. Dłonie trzęsły jej się, gdy nalewała lurę. Nie ma szans, żeby mnie rozpoznał. Jestem niewidzialna.
Kiedy wróciła z filiżanką, on nadal na nią patrzył. Nie na menu, nie na telefon. Na nią. – Czy my się znamy?
– zapytał nagle. Anna poczuła, jak krew odpływa jej z twarzy. – Wątpię, proszę pana. Często słyszę, że mam pospolitą twarz.
Mateusz zmrużył oczy. – Masz znamię na lewym nadgarstku w kształcie małej gwiazdy. Znałem tylko jedną osobę z identycznym. Odruchowo schowała rękę za plecy, ale było za późno.
To znamię było ich małym sekretem z dzieciństwa. Mateusz zawsze mówił, że to kompas, który doprowadzi ją do domu. – To tylko przypadek – ucięła, odwracając się. – Anna.
Wypowiedział jej imię tak cicho, że prawie zagłuszył go dźwięk talerzy na zapleczu. Zatrzymała się, ale nie odwróciła. Łzy zbierały się w kącikach oczu. – Pomylił pan osoby – powiedziała twardo, choć głos jej drżał.
– Zaraz przyniosę rachunek. Poszła do kuchni, oparła się o lodówkę, oddychając ciężko. Gdy wróciła na salę, stolik był pusty. Na blacie leżał banknot stuzłotowy i skrawek papieru.
„Nie zmieniłaś się, Aniu. Twoje oczy zawsze kłamały gorzej niż ty sama. Będę tu jutro o tej samej porze. Nie uciekaj znowu.
”
Zgniotła kartkę i wyrzuciła do kosza. Nie przyjdzie jutro. Warszawa była duża, mogła zniknąć po raz kolejny. Wróciła do domu po godzinach.
Mieszkanie na Pradze było ciemne i wilgotne. Matka spała, a na stoliku leżały puste opakowania po lekach. Anna wyjęła ze słoika resztę pieniędzy. Nie starczy na kolejną dawkę.
Spojrzała na swoje dłonie, szorstkie od detergentów. Gdzie podziała się ta dziewczyna, która grała na pianinie i marzyła o Paryżu? Następnego dnia mimo wszystko poszła do pracy. Całe rano zerkała na zegarek.
13:00 minęło, 14:00. Mateusza nie było. Poczuła dziwne rozczarowanie, którego nie chciała przyznać. O 15:00 przed wejściem zaparkował czarny SUV.
To był on, ale nie wszedł sam. Towarzyszył mu starszy mężczyzna w garniturze z teczką. Mateusz skierował się prosto do baru. – Dzień dobry, Anno – powiedział głośno.
– Mówiłam panu, że to pomyłka – syknęła, pochylając się nad ladą. Mateusz położył na blacie wizytówkę. – To nie jest przedstawienie, to propozycja biznesowa. Mój prawnik ma dla ciebie dokumenty.
Dotyczą długu twojego ojca wobec moich spółek. Zabrakło jej tchu. – Twój ojciec zastawił udziały w firmie, która teraz należy do mnie. Przez lata szukałem spadkobiercy, żeby zamknąć sprawę.
– Nie mam żadnych pieniędzy. – Jej głos się załamał. – Zabraliście nam wszystko. Czego jeszcze chcesz?
Mateusz przysunął się bliżej. Czuła zapach jego perfum, nutę drzewa sandałowego. – Nie chcę twoich pieniędzy, Aniu. Chcę, żebyś dla mnie pracowała.
– Jako kto? Kelnerka w twojej kantynie? Mam już taką robotę. – Jako moja asystentka do zadań specjalnych.
Potrzebuję kogoś, kto zna to miasto od obu stron. Kogoś, komu mogę ufać, bo wiem, że nie ma nic do stracenia. Spojrzała na niego z niedowierzaniem. – Dlaczego miałbyś mi ufać?
Mój ojciec oszukał pół kraju. – Twój ojciec to nie ty. Znałem cię, Anka. Pamiętam, jak oddałaś kieszonkowe dzieciom z domu dziecka.
Pamiętam, jaka byłaś uparta, gdy ktoś traktował cię niesprawiedliwie. Tego się nie traci przez bankructwo. – Co to za zadania specjalne? – Dowiesz się, jeśli przyjmiesz ofertę.
Spłacę twoje długi, zapewnię opiekę medyczną twojej matce, dam mieszkanie w bezpiecznej dzielnicy. W zamian wymagam lojalności i całkowitego posłuszeństwa w godzinach pracy. – Posłuszeństwa? Brzmi dwuznacznie.
– Brzmi profesjonalnie. Masz godzinę na decyzję. Czekam w samochodzie. Wyszedł.
Pani Halinka położyła jej rękę na ramieniu. – Anka, ten chłopak patrzy na ciebie, jakbyś była jedyną rzeczą na świecie, która ma znaczenie. Cokolwiek ci zaproponował, gorsze od tego miejsca nie będzie. Idź.
Anna zdjęła fartuch, rzuciła go na krzesło i wyszła na deszcz. Podeszła do czarnego samochodu. Szyba opuściła się powoli. Mateusz patrzył na nią bez wyrazu, ale widziała, jak mocniej zaciska dłonie na kierownicy.
– Wchodzisz w to? – zapytał. – Tylko pod jednym warunkiem. Nigdy nie będziesz mi przypominał, kim był mój ojciec.
Jestem tylko pracownikiem. Żadnych wspomnień, żadnych sentymentów. Mateusz milczał. W końcu skinął głową.
– Zgoda. Wsiadaj. Mamy dużo do zrobienia. Gdy samochód ruszył, Anna poczuła, jak miasto zaczyna nabierać innych barw.
Wchodziła do paszczy lwa, do świata, który ją wypluł, u boku człowieka, który kiedyś był jej wszystkim, a teraz był nieznajomym z ogromną władzą. – Pierwsze zadanie – zaczął Mateusz. – Dziś wieczorem idziemy na bal charytatywny. Ten sam, na którym twoja rodzina była widziana po raz ostatni przed skandalem.
Musisz pokazać im wszystkim, że wróciłaś. Nie jako ofiara. Jako moja prawa ręka. Annie zdrętwiały palce.
To nie była praca. To była wojna. Mateusz zatrzymał samochód pod apartamentowcem na Woli. – To twoje nowe lokum.
Twoja matka już tam jest. Ma zapewnioną opiekę pielęgniarską i najlepsze leki. Anna poczuła ulgę, ale też wrażenie, że jest towarem właśnie zakupionym i przetransportowanym w nowe miejsce. W mieszkaniu na 15 piętrze stały trzy pudła z logo najdroższych butików.
W środku znalazła szmaragdową suknię, szpilki i biżuterię. – Przebierz się. Fryzjerka i makijażystka zaraz będą. Masz dwie godziny – rzucił Mateusz z progu.
Gdy drzwi się zamknęły, Anna osunęła się na podłogę. Weszła do sypialni, gdzie leżała matka. Nie wyglądała już tak szaro jak rano. – Aniu, gdzie my jesteśmy?
– szepnęła. – To pomoc od starego znajomego, mamo. Odpoczywaj. Dwie godziny później stanęła przed lustrem.
Szmaragdowa satyna opinała ciało, makijaż ukrył cienie pod oczami. Wyglądała jak Anna z Konstancina. Jak córka milionera. Mateusz czekał na dole.
Gdy wyszła z windy, przez moment na jego twarzy pojawił się wyraz, którego nie widziała od lat. Potem znów włożył maskę. – Wyglądasz akceptowalnie. Pamiętaj: jesteś moją asystentką.
Jeśli ktoś zapyta o ojca, zmieniasz temat. Pod hotelem Bristol kłębiły się tłumy fotoreporterów. Anna zacisnęła dłonie na torebce tak mocno, że zbielały jej kłykcie. – Głowa do góry – szepnął Mateusz, kładąc dłoń na jej plecach.
– Oni boją się ciebie bardziej niż ty ich. Jesteś żywym wyrzutem sumienia dla każdego, kto odwrócił od ciebie wzrok, gdy upadałaś. Weszli do środka. Wielka sala balowa ociekała złotem.
Anna poczuła na sobie setki spojrzeń, szepty. Nagle drogę zastąpiła im wysoka kobieta w czerwonej sukni. Karolina, niegdyś najlepsza przyjaciółka, która pierwsza zablokowała jej numer. – Mateusz, kochany!
Czy to nie ta dziewczyna, która kiedyś udawała naszą znajomą? Mateusz przyciągnął Annę bliżej siebie. – Karolino, masz problem ze wzrokiem. To Anna, moja najbliższa współpracowniczka.
A co do udawania, myślę, że ty masz w tym znacznie większe doświadczenie. Jak tam proces twojego męża o wyłudzenia VAT? Ucichło już? Karolina poczerwieniała i odeszła.
– Dlaczego to zrobiłeś? – zapytała Anna cicho. – Bo nienawidzę hipokryzji. – Wziął dwa kieliszki szampana.
– Widzisz tego starszego pana przy oknie? To Andrzej, były wspólnik twojego ojca. Ten, który zeznawał przeciwko niemu, by ratować własną skórę. To on przejął większość majątku waszej rodziny za bezcen.
Ma przy sobie telefon z zapisami rozmów z dzisiejszego popołudnia. Musisz sprawić, żeby na chwilę go odłożył. – To jest kradzież? – To jest odzyskiwanie sprawiedliwości.
Ten człowiek ma dokumenty, które mogą oczyścić twojego ojca z połowy zarzutów. Nie ujawnił ich, bo wtedy sam musiałby pójść do więzienia. Anna nie wahała się ani sekundy. Podeszła do Andrzeja.
Mężczyzna niemal zakrztusił się koniakiem. – Ania? Co ty tu robisz? – Przyszłam sprawdzić, jak się panu żyje za nasze pieniądze, wujku Andrzeju.
Zaczęła mówić głośno, wytykając mu każdą obietnicę lojalności. Andrzej był osaczony. W pewnym momencie potrąciła go, wylewając koniak na jego jasną marynarkę. Gdy mężczyzna odłożył telefon na parapet, by ratować ubranie, Mateusz pojawił się znikąd i podmienił urządzenie na identyczny model.
Wyszli z sali. W windzie Anna zaczęła się trząść. – Zrobiliśmy to. Naprawdę to zrobiliśmy.
– To dopiero początek. Ten telefon to kopalnia złota. Ale musisz wiedzieć jedno, Aniu. To, co teraz zrobimy, sprawi, że nie będzie już powrotu do baru mlecznego.
Jeśli wejdziesz na tę ścieżkę, będziesz musiała stać się tak bezwzględna jak oni wszyscy. – Nie mam nic do stracenia, Mateusz. Wszystko mi już odebrano. Teraz ja zacznę odbierać im.
Zamiast jechać do mieszkania, Mateusz kazał kierowcy jechać w stronę Konstancina. – Gdzie jedziemy? – Do twojego starego domu. Andrzej wystawił go na sprzedaż.
Dzisiaj rano go kupiłem. Anna zamarła. – Dlaczego? – Bo obiecałem ci kiedyś, że zawsze doprowadzę cię do domu.
Ale nie myśl, że to prezent. To twoje biuro. Stąd będziemy zarządzać upadkiem każdego, kto przyłożył rękę do zniszczenia twojego ojca. Dom wyglądał tak samo, choć ogród był zaniedbany.
Weszli do pustego salonu. Mateusz postawił laptopa na zakurzonym kominku. – Od konta w szwajcarskim banku. Andrzej przelewa tam pieniądze co drugi wtorek.
Dzisiaj jest wtorek. Jeśli zdążymy przed północą, obudzi się jako nędzarz. Dokładnie jak ty pięć lat temu. Anna usiadła przy komputerze.
Palce, jeszcze rano zaczerwienione od gorącej wody, teraz uderzały w klawisze z niesamowitą prędkością. Pracowali do świtu. O piątej rano oparła się o krzesło. – Gotowe.
Nie ma już dostępu do ani jednego euro. – Dobra robota, Aniu. W tej chwili zadzwonił telefon Mateusza. Gdy odebrał, jego twarz stała się blada.
– Co się stało? – zapytała Anna z narastającym lękiem. – Twój ojciec został przeniesiony do szpitala więziennego. Miał atak serca.
Ale to nie wszystko. Policja znalazła w jego celi list do ciebie. W liście twierdzi, że Andrzej to tylko pionek, że prawdziwy człowiek, który zniszczył nasze rodziny, jest kimś, kogo oboje znamy bardzo dobrze. Kimś, kto teraz stoi na czele fundacji, na której balu właśnie byliśmy.
– O kim mówił? Mateusz spojrzał na nią z bólem. – O moim wujku Filipie. Tym samym, który pożyczył mi pieniądze na start pierwszej firmy.
Anna poczuła, jak krew jej zastyga. – Musimy jechać do szpitala. – Nie możemy. Jeśli teraz tam pójdziemy, Filip będzie wiedział, że coś knujemy.
On ma ludzi wszędzie. Musisz wrócić do baru, udawać, że nic nie wiesz. Bar mleczny to twoja jedyna bezpieczna przystań. Ja zajmę się twoim ojcem.
Obiecuję. Anna patrzyła na niego z nienawiścią. – Wykorzystujesz mnie! Od samego początku chodziło ci o dostęp do danych Andrzeja, a teraz chcesz mnie użyć jako przynęty na swojego wujka.
Mateusz nie zaprzeczył. Ujął jej twarz w dłonie. – Tak, wykorzystuję cię. Ale robię to też po to, byś mogła odzyskać swoje życie.
Wybór należy do ciebie, Aniu. – Wrócę do baru – powiedziała cicho. – Ale jeśli mojemu ojcu coś się stanie, zabiję cię własnymi rękami. – Wiem.
Nie spodziewałbym się po tobie niczego innego. Kilka godzin później Anna znów stała za ladą baru mlecznego. Nagle drzwi otworzyły się z hukiem. Do środka wszedł elegancki mężczyzna w średnim wieku.
To był Filip, wujek Mateusza. – Dzień dobry, Aniu. Mam nadzieję, że pamiętasz swojego ulubionego wujka. Mateusz wspominał, że tu pracujesz.
Przyszedłem złożyć ci propozycję, której mój bratanek nie byłby w stanie przebić. Anna poczuła, jak szmata wypada jej z rąk. Gra właśnie weszła na śmiertelnie niebezpieczny poziom. – Czego pan chce?
– zapytała, poprawiając nerwowo czapkę. – Chcę ci pomóc, dziecko. Moja fundacja wspiera osoby, które ucierpiały w wyniku niesprawiedliwych zawirowań rynkowych. Mam dla ciebie ofertę pracy w biurze, z godziwą pensją i ubezpieczeniem dla mamy.
Nie musisz być pionkiem w gierkach Mateusza. On jest młody, narwany, szuka odwetu tam, gdzie go nie ma. Anna spojrzała mu w oczy. Widziała w nich tylko pustkę.
– Muszę to przemyśleć – skłamała. – Oczywiście. Tu jest moja wizytówka. Zadzwoń jutro rano.
I pamiętaj, Aniu, rodzina powinna trzymać się razem. Gdy Filip wyszedł, pani Halinka ścisnęła jej ramię. – Nie ufaj mu, Anka. Ten typ ma oczy jak rekin.
Anna napisała do Mateusza: „Twój wujek tu był. Wie wszystko. Spotkajmy się tam, gdzie wczoraj. ”
Godzinę później siedziała na ławce w parku.
Mateusz pojawił się z cienia drzew. – Dlaczego mi nie powiedziałaś, że on ma tam przyjść? – Skąd miałam to wiedzieć? Powiedział, że to ty mu o mnie powiedziałeś.
Czy ty ze mną pogrywasz, Mateusz? – Nigdy bym mu nie powiedział, gdzie jesteś. On mnie śledzi, Anka. Od momentu, gdy zacząłem grzebać w papierach Andrzeja.
Filip to nie jest Andrzej. Andrzej to tchórz, który dał się kupić. Filip to człowiek, który kupuje tych, którzy kupują innych. – Chciał, żebym dla niego pracowała w jego fundacji.
– Chce cię mieć blisko, pod kontrolą. Chce sprawdzić, co wiesz o liście twojego ojca. Jeśli wejdziesz do jego firmy, będziesz jak zakładnik w złotym biurowcu. – A może to jedyna szansa, żeby go zniszczyć od środka?
– zapytała Anna. – Ty masz dostęp do finansów, ale ja mogę mieć dostęp do jego kalendarza, prywatnych rozmów. Nikt nie podejrzewa asystentki o bycie szpiegiem. – To zbyt niebezpieczne.
Nie pozwolę ci na to. – Nie pozwolisz? – Anna odwróciła się do niego z ogniem w oczach. – Od pięciu lat nikt mnie o nic nie pyta.
Żyję w brudzie, patrzę, jak moja matka powoli umiera, bo nie stać nas na lekarza. Teraz mam szansę coś z tym zrobić. Nie jesteś moim opiekunem, Mateusz. Jesteś tylko kimś, kto ma wspólnego wroga.
Mateusz milczał. Sięgnął do kieszeni i wyciągnął miętą kopertę. – To jest kopia listu twojego ojca. Jest tam fragment, którego wcześniej nie zauważyłem.
Ojciec pisze o „błękitnym segregatorze”. To stara metafora z ich czasów. Dokumenty, które trzymało się na wypadek, gdyby ktoś chciał cię wystawić. Jeśli ten segregator istnieje, to Filip go szuka i myśli, że ty wiesz, gdzie on jest.
Anna wzięła list. Ręce jej drżały. Krzysztof pisał chaotycznie, jakby wiedział, że ma mało czasu. „Aniu, jeśli to czytasz, znaczy, że Mateusz cię odnalazł.
Ufaj mu, ale nie bezgranicznie. On ma w sobie krew Filipa, nawet jeśli o tym zapomina. Szukaj tam, gdzie chowaliśmy skarby przed deszczem. ”
– Skarby przed deszczem – szepnęła.
– To był nasz stary domek na drzewie w Konstancinie. Ale przecież tam już nic nie ma. Dom został przeszukany przez policję dziesiątki razy. – Policja szuka w ścianach i podłogach.
Nie szuka w miejscach, które wydają się zbyt oczywiste. – Mateusz spojrzał na nią. – Musimy tam pojechać. Dzisiaj w nocy.
Podróż do Konstancina trwała wieczność. Zatrzymali się dwie ulice dalej, przeskoczyli przez ogrodzenie. Dom był ciemny, okna zabite dyktą. Ogród zamienił się w dziką dżunglę.
– Tam – wskazała Anna na stary dąb. – Domek na drzewie wciąż tam jest, choć schodki dawno zgniły. Mateusz podsadził ją, a potem sam wspiął się na górę. W środku śmierdziało pleśnią.
Na podłodze leżały resztki jej zabawek. Mateusz opukał deski. – Tutaj – powiedział nagle. – Dźwięk jest inny.
Podważył deskę. Pod spodem, owinięte w folię, leżało coś płaskiego. Nie segregator. Stary pendrive i pęk kluczy z logo banku, który dawno przestał istnieć.
W tej samej chwili na dole błysnęło światło latarki. – No proszę, jaka urocza wycieczka sentymentalna. To nie był Filip. To był jeden z jego ludzi.
Za nim stało dwóch kolejnych. – Schodźcie na dół, dzieciaki. Pan Filip nie lubi, gdy ktoś bawi się jego własnością. Mateusz pchnął Annę w stronę tylnego okna.
– Skacz! Biegnij do samochodu. Ja ich zatrzymam. – Nie zostawię cię!
– Biegnij! Anna skoczyła. Upadła na wilgotną ziemię, czując ostry ból w kostce. Biegła przez krzaki, nie zważając na gałęzie tnące twarz.
Pendrive parzył ją w dłoń jak rozżarzony węgiel. Dopadła do samochodu Mateusza. Kluczyki były w stacyjce. Zostawił je na wszelki wypadek.
Silnik zamruczał, opony pisnęły na asfalcie. W lusterku zobaczyła mężczyzn wybiegających z bramy, ale Mateusza nie było wśród nich. Wjechała do starej garsonierzy ciotki na Ochocie. Zamknęła drzwi na wszystkie zamki i dopiero wtedy pozwoliła sobie na płacz.
Mateusz został tam z nimi. Zrobił to dla niej czy dla danych? Czy naprawdę ją kochał, czy była tylko narzędziem w jego zemście? Włączyła stary laptop ciotki.
Pliki były zabezpieczone hasłem. Próbowała wszystkiego. Nic. Wtedy przypomniała sobie słowa z listu: „Tam, gdzie chowaliśmy skarby przed deszczem.
” To nie było tylko miejsce. To była odpowiedź. Wpisała: Śniardwy 1998. Hasło zaakceptowane.
Ekran zalała fala dokumentów. Skanowane faktury, nagrania rozmów, zdjęcia Filipa przekazującego koperty ludziom w mundurach. Na samym dole znalazła raport medyczny dotyczący ojca Mateusza. Nie umarł na zawał.
Został otruty substancją, która symuluje atak serca. Zleceniodawcą był Filip. Ale był tam jeszcze jeden dokument. Umowa sprzedaży udziałów w firmie Krzysztofa, podpisana przez jej ojca w dniu aresztowania.
Kupcem nie był Filip. Kupcem był Mateusz. Anna poczuła, jak świat wiruje. Mateusz nie odzyskał firmy.
On ją kupił za bezcen, wykorzystując upadek jej ojca. Nagle telefon zawibrował. Nieznany numer. – Aniu, słuchaj mnie uważnie.
– Głos Mateusza brzmiał słabo. – Złapali mnie, ale udało mi się zabrać telefon jednemu z nich. Nie wracaj do domu. Filip wie o pendriveie.
On chce klucza do skrytki. – Mateusz, widziałam dokumenty. Widziałam umowę sprzedaży. Ty kupiłeś firmę mojego ojca.
Okłamałeś mnie. Cisza trwała wieczność. – To nie tak, jak myślisz. Kupiłem ją, żeby Filip jej nie przejął.
Chciałem ci ją oddać, gdy wszystko się uspokoi. Przysięgam. Anka, oni jadą do szpitala, do twojego ojca. Jeśli nie oddasz im klucza, on nie przeżyje nocy.
Połączenie zostało przerwane. Anna stała na środku pustego pokoju, trzymając w jednej ręce dowód na zdradę człowieka, któremu zaufała, a w drugiej jedyną szansę na uratowanie ojca. Wiedziała, że ma tylko jedno wyjście. Musi pójść do Filipa.
Ale nie jako ofiara. Wyjęła z szafy starą czarną sukienkę ciotki, zmyła resztki makijażu i spojrzała w lustro. Nie była już przerażoną dziewczyną z baru mlecznego. Była córką Krzysztofa i znała zasady tej gry.
Zadzwoniła na numer z wizytówki. – Wujku, przemyślałam ofertę. Chciałabym się spotkać teraz w Bristolu, w apartamencie, o którym pan wspominał. Mam coś, co należy do pana.
Głos Filipa był miodowy. – Wiedziałem, że jesteś mądrą dziewczynką, Aniu. Czekam z niecierpliwością. Mateusz też tu jest.
Pewnie ucieszy się na twój widok. Weszła do hotelu Bristol z uniesioną głową. Portier ukłonił się, nie rozpoznając w eleganckiej kobiecie kelnerki sprzed kilku dni. Drzwi apartamentu otworzył ten sam barczysty mężczyzna z Konstancina, z rozciętym łukiem brwiowym.
W salonie przy kominku siedział Filip, sącząc koniak. Mateusz siedział na krześle pod oknem. Twarz miał posiniaczoną, ręce skute kajdankami. – Nie powinnaś tu przychodzić – wychrypiał.
– Milcz, Mateuszu! – uciął Filip. – Aniu, wyglądasz olśniewająco. Czy masz to, o co prosiłem?
Anna wyciągnęła klucze i pendrive. Położyła je na stoliku, ale ich nie puściła. – Chcę najpierw zobaczyć dokument zwolnienia mojego ojca ze szpitala więziennego. I chcę, żeby Mateusz stąd wyszedł.
Teraz. Filip zaśmiał się cicho. – Targujesz się w swojej sytuacji? To urocze.
Obawiam się, że to ja dyktuję warunki. Twojemu ojcu nic nie będzie, dopóki dane nie zostaną sprawdzone. A Mateusz musi zostać, żebyśmy dokończyli naszą rodzinną rozmowę o lojalności. Anna uśmiechnęła się zimno.
– Wiesz, wujku, pracując w barze mlecznym nauczyłam się jednego. Ludzie gadają, zwłaszcza gdy myślą, że nikt ich nie słucha. Andrzej nagrywał nie tylko mojego ojca, ale i ciebie. Na tym pendriveie jest nagranie z nocy, w której zginął ojciec Mateusza.
Twój głos, Filipie. Jeśli nie wypuścisz Mateusza i nie podpiszesz papierów mojego ojca w ciągu pięciu minut, te nagrania trafią automatycznie do sieci. Ustawiłam wysyłkę. Tylko ja mogę ją zatrzymać.
Twarz Filipa po raz pierwszy straciła spokój. – Kłamiesz. Andrzej nie byłby tak głupi. – Był wystarczająco głupi, by trzymać to jako polisę na życie.
Ale ja nie jestem głupia. – Puszczajcie chłopaka – syknął Filip. Gdy Mateusz wstał, Anna nie spuszczała wzroku z Filipa. – Idź do samochodu, Mateusz.
Ja zaraz dołączę. – Anka, nie zostawię cię z nim. – Idź! Gdy drzwi się zamknęły, Filip podszedł do niej bardzo blisko.
Czuła od niego zapach drogiego tytoniu i śmierci. – Myślisz, że wygrałaś? – szepnął. – To tylko jedna bitwa.
Teraz będziesz musiała oglądać się za siebie do końca życia. – Przynajmniej będę miała za co kupić sobie ochronę, wujku. Bo widzisz, skrytka bankowa nie jest pusta. Są tam udziały, które mój ojciec przepisał na mnie na tydzień przed aresztowaniem.
Te, o których zapomniałeś w swoim chciwym szale. Wyszła z apartamentu, czując na plecach jego nienawistne spojrzenie. W windzie nogi się pod nią ugięły. Przeżyła.
Na dole czekał Mateusz, oparty o samochód, wycierając krew z kącika ust. Gdy ją zobaczył, podszedł i mocno przytulił. – Przepraszam za tę firmę – szepnął jej wprost do ucha. – Naprawdę chciałem ci o tym powiedzieć.
Bałem się, że nie uwierzysz. Anna odsunęła się lekko. – Nie wiem, czy ci wierzę, Mateusz. Nie wiem, czy po tym wszystkim będę mogła komukolwiek zaufać.
Ale teraz musimy jechać do szpitala. Mój ojciec czeka. Gdy dojechali pod szpital, świtało. Weszli do środka, trzymając się za ręce.
Na oddziale pielęgniarka wybiegła im naprzeciw z przerażoną miną. – Pan Krzysztof… – zaczęła, a Annie serce stanęło. – On zniknął. Ktoś go wypisał godzinę temu.
Anna spojrzała na Mateusza. W jego oczach zobaczyła to samo przerażenie. Filip ich przechytrzył. Gra nie skończyła się w Bristolu.
Ona dopiero nabierała tempa. Puste łóżko wyglądało jak biała flaga wywieszona przez los. Prześcieradła były jeszcze ciepłe. Mateusz uderzył pięścią w metalową ramę.
– On go nie zabił – rzucił, chwytając Annę za ramię. – Filip nie brudzi sobie rąk krwią, jeśli może kogoś użyć jako karty przetargowej. Krzysztof jest mu potrzebny, żebyś oddała oryginały dokumentów. – Ale ja mu je oddałam.
Dałam mu pendrive, dałam klucze. – Dałaś mu kopię, którą przygotowałaś w pośpiechu, Anka. On to sprawdzi w pięć minut. Musimy stąd znikać, zanim jego ludzie zrozumieją, że ich przechytrzyłaś.
Wybiegli na chłodne powietrze. Mateusz prowadził agresywnie, lawirując między furgonetkami. – Gdzie jedziemy? – Tam, gdzie Filip nie odważy się wejść bez armii prawników.
Do starej drukarni mojego ojca na Pradze. Ma piwnicę, o której nikt nie pamięta. Tam sprawdzimy, co naprawdę jest na tym drugim pendriveie. Stara drukarnia przy ulicy Stalowej śmierdziała wilgocią.
W środku Mateusz odsunął ciężką metalową szafę, odsłaniając wejście do wąskich schodów. Na dole stał stary komputer. Podłączył pendrive. Na ekranie pojawiły się zdjęcia z Mazur, z ich dzieciństwa, ale robione z ukrycia.
Na każdym był jej ojciec i Filip rozmawiający na pomoście. – Spójrz na daty – szepnął Mateusz. – To było lato 1998 roku, tydzień przed śmiercią mojego ojca. Na tych zdjęciach Krzysztof przekazuje Filipowi teczkę.
Anna poczuła, jak robi jej się niedobrze. Jej ojciec nie był tylko ofiarą. On współpracował z Filipem. Chcieli razem przejąć firmę ojca Mateusza.
Ale Filip postanowił nie dzielić się łupem. Wystawił Krzysztofa policji, a ojca Mateusza po prostu usunął z drogi. – Krzysztof o wszystkim wiedział, Anka. Dlatego pozwolił ci gnić w tym barze.
Bał się, że jeśli cię odnajdzie, Filip przypomni sobie o ich wspólnych grzechach. Ostatni plik to było nagranie audio. Głos Krzysztofa, zachrypnięty, brzmiał starzej. „Filip, jeśli to słyszysz, znaczy, że Anna znalazła klucz.
Nie myśl, że wygrałeś. Ona ma coś, czego ty nigdy nie zdobędziesz. Czyste sumienie. Ale jeśli tkniesz moją córkę, świat dowie się o numerze konta w Panamie, na którym trzymasz pieniądze z łapówek.
Anna nie wie, gdzie to jest. Ale ja tak. Wypuść nas, a nikt nie ucierpi. ”
– On mnie użył jako tarczy – szepnęła Anna.
– Nawet w tym liście. Nie chciał mnie ratować. Chciał ratować siebie moim kosztem. Nagle na górze rozległ się huk.
Ciężkie kroki zadudniły o beton. Głos Filipa był spokojny, niemal ojcowski, co brzmiało bardziej przerażająco niż krzyk. – Aniu, Mateuszu, wyjdźcie. Nie róbmy przedstawienia.
Krzysztof jest ze mną. Bardzo chcę się z tobą zobaczyć, córeczko. Anna wyjrzała zza szafy. Filip stał przy schodach, a obok niego dwóch osiłków trzymało jej ojca.
Krzysztof był blady, ledwo trzymał się na nogach, ale w jego oczach nie było skruchy. Tylko strach o własną skórę. – Oddaj mu to, Anka! – krzyknął.
– Oddaj mu ten numer konta. On nas zabije. Anna wyszła z ukrycia. Stanęła na środku piwnicy, mała, zmęczona, w brudnej sukience, ale z uniesioną głową.
– Nie ma żadnego numeru konta, tato. Nie ma go na pendriveie, nie ma w skrytce. Kłamałeś do samego końca, prawda? Chciałeś, żeby Filip myślał, że ja to mam, żebyś ty mógł negocjować swoją wolność.
Filip spojrzał na Krzysztofa, który zaczął się trząść. – To prawda, Krzysztofie? Znowu próbowałeś mnie oszukać? – Ona kłamie!
Chce mnie zniszczyć, bo jej nie pomogłem! Anna patrzyła na to widowisko z obrzydzeniem. Mit idealnego ojca, dla którego poświęciła młodość, spłonął w tej piwnicy. – Filipie – zwróciła się do wuja Mateusza.
– Masz to, czego chciałeś. Masz Krzysztofa. Możecie się nawzajem pozabijać o te miliony, których już dawno nie ma. Ale Mateusz i ja stąd wychodzimy.
Jeśli nas tkniesz, nagranie, na którym Krzysztof przyznaje się do waszej współpracy przy morderstwie ojca Mateusza, trafi do prokuratury w tej samej sekundzie. Mam ustawioną automatyczną wysyłkę do trzech redakcji. Filip uśmiechnął się, ale był to uśmiech człowieka, który właśnie zrozumiał, że przegrał partię szachów z kimś, kogo uważał za pionka. – Jesteś twarda, Aniu.
Szkoda, że nie po mojej stronie. Idźcie. Krzysztof zostaje ze mną. Mamy sobie parę rzeczy do wyjaśnienia.
Mateusz chwycił Annę za rękę i pociągnął w stronę wyjścia. Nie oglądali się za siebie. Słyszeli tylko błagalne krzyki Krzysztofa, które milkły w miarę, jak się oddalali. Gdy wyszli na Stalową, słońce było wysoko.
Anna oparła się o mur kamienicy i głęboko odetchnęła. Czuła się pusta, jakby ktoś wyciągnął z niej wszystkie emocje. – Co teraz? – zapytał Mateusz, nie puszczając jej ręki.
– Teraz wracam do domu, do mamy. Muszę jej powiedzieć prawdę o ojcu. A potem… potem znajdę nową pracę. Może nie w barze mlecznym.
Mateusz uśmiechnął się lekko. – Moja firma, ta, którą kupiłem od twojego ojca, formalnie wciąż należy do mnie. Ale papiery są przygotowane. Połowa udziałów jest twoja, Anka.
To był twój dom, twoje życie. Chcę, żebyś wróciła do Konstancina nie jako asystentka, ale jako właścicielka. Anna spojrzała na niego. Widziała w jego oczach coś więcej niż poczucie winy.
Widziała miłość, którą darzył ją ten mały chłopiec skaczący do jeziora. Ale widziała też człowieka, który potrafił być bezwzględny. – Nie chcę tego domu, Mateusz. Za dużo tam duchów.
Sprzedaj go. Pieniądze przekaż na fundację dla dzieci, które straciły rodziców przez takich ludzi jak Filip i mój ojciec. Ja chcę zacząć od nowa. Bez długów, bez tajemnic.
– Rozumiem. – Skinął głową. – Ale nie myśl, że tak łatwo się mnie pozbędziesz. Ktoś musi cię pilnować, żebyś znowu nie uciekła do jakiejś knajpy na końcu świata.
Anna zaśmiała się po raz pierwszy od wielu dni. To był krótki, zmęczony śmiech, ale dawał nadzieję. Kilka miesięcy później Anna siedziała w małej kawiarni na Saskiej Kępie. Nie podawała kawy, tylko ją piła, przeglądając projekty wnętrz dla nowego ośrodka rehabilitacyjnego, który otwierała razem z Mateuszem.
Jej matka czuła się lepiej. Zamieszkały w jasnym mieszkaniu z widokiem na park. O ojcu nie słyszała nic od tamtej nocy. Filip zniknął z pierwszych stron gazet.
Podobno wyjechał do Ameryki Południowej, a jego imperium zaczęło się sypać pod ciężarem śledztw, które Mateusz anonimowo wspomagał dowodami z pendrive’a. Anna patrzyła na swoje dłonie. Gwiazdka na nadgarstku wciąż tam była. Przypominała jej, że dom to nie mury w Konstancinie ani luksusowe biura.
Dom to ludzie, którzy zostają przy tobie, gdy gasną światła i kończą się pieniądze. Spojrzała na Mateusza, który właśnie wchodził do kawiarni z bukietem kwiatów i tym swoim łobuzerskim uśmiechem. Wiedziała, że ich droga nie będzie łatwa. Zbyt wiele kłamstw legło u jej podstaw.
Ale w tamtym momencie, czując zapach świeżo mielonej kawy i widząc blask w jego oczach, pomyślała, że może właśnie o to chodzi w życiu. By budować coś pięknego na zgliszczach przeszłości.