—Co ty tu robisz, dziewczyno? — wrzasnął Andrzej, wpadając do łazienki. — Stolik numer osiem czeka na rachunek, a ty sobie urządzasz pogaduszki. Pakuj się i wynocha!
Mówiłem ci, że nie toleruję lenistwa. Zuzanna skuliła się w sobie. Łzy napłynęły jej do oczu, ale zanim zdążyła wykrztusić przeprosiny, poczuła na ramieniu czyjąś dłoń. Mężczyzna, który jeszcze przed chwilą patrzył na nią w milczeniu, stanął między nią a menedżerem.
— Wydaje mi się, że właśnie zwolniłeś moją osobistą asystentkę — powiedział Tomasz zimno. — Przyślij wszystkie dokumenty i rozliczenie do mojego biura do jutra rana. Jeśli braknie choćby jednego grosza, twoja kariera w tym mieście skończy się szybciej, niż zdążysz zdjąć ten tandetny krawat. Andrzej zbladł.
Miał przed sobą człowieka, który mógł kupić pół Warszawy, a przed chwilą zwolnił kelnerkę sprzątającą podłogę w damskiej łazience. Zuzanna nie wiedziała, co się dzieje. Czuła tylko, że dłoń Tomasza na jej plecach jest prawdziwa. Ciepło, które od niego biło, dodawało jej sił, których nie miała od miesięcy.
Wyszli z restauracji, mijając osłupiałych gości i personel. Na zewnątrz czekała czarna limuzyna. — Dokąd jedziemy, panie Tomaszu? — zapytał kierowca, patrząc ze zdziwieniem na towarzyszkę szefa.
— Do domu. Najpierw Zuzanna odpocznie, a potem kupimy jej coś do jedzenia. Prawdziwego jedzenia. Dziewczyna zapadła się w skórzaną kanapę.
W palcach wciąż ściskała swoje nieszczęsne siedem złotych i osiemdziesiąt groszy. — Dlaczego pan to robi? — zapytała cicho. — Przecież pan mnie nawet nie zna.
Ja jestem nikim. Tomasz spojrzał na nią. W świetle latarni jego twarz wydawała się zmęczona, ale spokojna. — Przez ostatnią godzinę słuchałem ludzi, którzy mają miliony, a martwią się, że będą mieli o jeden mniej.
A potem zobaczyłem ciebie płaczącą nad pięciozłotówką. I nagle zrozumiałem, że ty jesteś jedyną prawdziwą osobą, jaką spotkałem od bardzo dawna. Zuzanna nie znała jeszcze jego matki. Nie wiedziała, że Małgorzata stoi na środku salonu z kieliszkiem wina, gdy winda wjeżdża na ostatnie piętro.
— Tomasz. Co to ma znaczyć? — głos starszej kobiety był jak cięcie brzytwą. — Mieliśmy omówić strategię przed jutrzejszym spotkaniem.
Spóźniłeś się dwie godziny, a teraz przyprowadzasz do domu… to. Wskazała na Zuzannę, jakby ta była meblem postawionym w złym miejscu. — To jest Zuzanna — odparł Tomasz.
— Będzie u nas gościć, przynajmniej przez jakiś czas. — Opamiętaj się, Tomasz. Wygląda, jakby przed chwilą wyszła z kuchni najtańszej jadłodajni. I jest w ciąży.
Czy ty wiesz, jak to będzie wyglądać? Twoi przeciwnicy w radzie nadzorczej tylko czekają na taki skandal. — Nie obchodzi mnie, co pomyśli rada nadzorcza. Zuzanna potrzebuje pomocy, której nikt inny jej nie dał.
Odprowadził dziewczynę do pokoju gościnnego i zostawił ją pod opieką gospodyni. Zuzanna zanurzyła się w ciepłej kąpieli z lawendą. Ciepło powoli rozluźniało jej spięte mięśnie. Położyła dłonie na brzuchu i poczuła, jak dziecko kopie.
Tym razem nie był to bolesny skurcz, ale delikatne puknięcie, jakby maluch też w końcu poczuł spokój. Kiedy wyszła do jadalni, na stole czekała na nią kolacja. Jadła powoli, ale nagle usłyszała podniesione głosy z gabinetu. — To szaleństwo!
— krzyczała Małgorzata. — Jeśli prasa się dowie, że trzymasz u siebie ciężarną kelnerkę, kurs akcji spadnie o dziesięć procent w jeden poranek. Co powiesz Beacie? Ona na ciebie czeka w Paryżu.
— Beata to przeszłość, matko. I wiesz o tym doskonale. — Ta dziewczyna cię zniszczy. Ona i ten jej bachor.
Zuzanna zamarła z widelcem w dłoni. Odłożyła sztućce. Wstała i ruszyła w stronę wyjścia, ale Tomasz właśnie wychodził z gabinetu. Gdy ją zobaczył, jego wzrok złagodniał.
— Chciałam podziękować — powiedziała cicho. — Ale pani Małgorzata ma rację. To nie jest mój świat. Jutro rano pójdę.
— Zuzanno, przestań. Moja matka widzi świat w czerni i bieli. Ja widzę go inaczej. Zostajesz tutaj, dopóki nie znajdziemy dla ciebie czegoś bezpiecznego.
A co do twojego męża — Jan sprawdził rejestry. Bartek wyjechał do Niemiec dwa dni po tym, jak zniknął z waszego mieszkania. Ale to nie wszystko. Zostawił po sobie długi u ludzi, z którymi nikt nie chce mieć do czynienia.
Oni cię szukają. Zuzanna osunęła się na krzesło. — Dlatego nie możesz wrócić do swojej kawalerki. Tam nie jesteś bezpieczna.
Tutaj tak. W tym momencie w holu rozległ się dźwięk dzwonka do drzwi. Jan spojrzał w wizjer, a jego twarz nienaturalnie pobladła. — Panie Tomaszu, to policja.
I ktoś z nimi jest. Za funkcjonariuszami stał Andrzej, menedżer ze Złotego Widelca. W ręku trzymał mały czarny portfel. — To ona!
— wrzasnął, wyciągając oskarżycielsko palec. — Ukradła utarg z dzisiejszego wieczoru. Ponad sto tysięcy złotych z kasy głównej. Zniknęła dokładnie wtedy, kiedy zorientowaliśmy się, że brakuje pieniędzy.
A ten pan — wskazał na Tomasza — jest jej wspólnikiem albo został oszukany. Zuzanna poczuła, jak świat wiruje. Małgorzata, która pojawiła się w przejściu, uśmiechnęła się triumfalnie. — A nie mówiłam — szepnęła tak, by tylko Tomasz słyszał.
— Przygarnąłeś żmiję pod swój dach. Andrzej podszedł bliżej. — No i co teraz, Zuziu? Myślałaś, że jak złapiesz bogatego frajera, to ci się upiecze?
Oddawaj pieniądze, albo jedziesz z nami na dołek. W twoim stanie to chyba nie będzie przyjemne, co? Tomasz milczał przez długą chwilę. Jego wzrok spoczął na małym skórzanym portfelu, który Andrzej trzymał w dłoni.
— Panie Andrzeju — powiedział cicho. — Czy jest pan absolutnie pewien, że te pieniądze zniknęły z kasy, a nie z pańskiego prywatnego konta, które jest obecnie pod lupą urzędu skarbowego? Andrzej zająknął się, a jego pewność siebie nagle wyparowała. — Pół godziny temu kupiłem Złoty Widelec — kontynuował Tomasz.
— Wszystko, łącznie z restauracją. Przeglądam raporty finansowe, które mój prawnik przesłał mi na telefon. Wydaje mi się, że to pan ma tu sporo do wyjaśnienia, a nie Zuzanna. I wtedy stało się coś, czego nikt się nie spodziewał.
Gdy policjanci zaczęli zadawać Andrzejowi pytania, z kieszeni menedżera wypadło małe, stare, zniszczone zdjęcie. Zdjęcie, na którym Bartek, mąż Zuzanny, ściskał dłoń Andrzeja. Zuzanna poczuła, jak grunt usuwa jej się spod nóg. To nie był przypadek, że pracowała w tej restauracji.
To nie był przypadek, że Bartek zniknął. Wszystko było zaplanowane, a ona była tylko pionkiem w grze, której zasad nie znała. — Coś jest nie tak — szepnęła, czując, że ból w brzuchu staje się coraz silniejszy. Zanim Tomasz zdążył do niej podbiec, osunęła się na podłogę.
Lekarz przyjechał pół godziny później. Zbadał Zuzannę, która odzyskała przytomność, ale była zbyt słaba, by unieść głowę. — Silna reakcja stresowa, anemia, skrajne przemęczenie — powiedział doktor Nowak. — Ta dziewczyna pracowała ponad siły i bardzo mało jadła.
Brzuch jest napięty. W szóstym miesiącu przy takim stresie to może grozić przedwczesnym porodem. Musi bezwzględnie leżeć. Żadnego stresu, żadnych kłótni, żadnych przesłuchań.
Gdy lekarz wyszedł, Tomasz usiadł na skraju łóżka. — Przepraszam — szepnęła Zuzanna. — Przeze mnie ma pan same problemy. Ten człowiek, Andrzej, skłamał.
Ja nigdy nie wzięłabym niczego, co nie należy do mnie. — Wiem o tym, Zuzanno. Jan sprawdził monitoring z restauracji zdalnie. Widać na nim wyraźnie, jak Andrzej sam wkłada kopertę do twojej szafki, a potem woła policję.
To była ustawka. — Ale to zdjęcie… Dlaczego on zna Bartka? Mój mąż mówił, że pracuje na budowie, że nikogo tu nie zna.
Tomasz milczał przez chwilę. Bartek nie był zwykłym pechowcem, który wpadł w długi. Był drobnym oszustem, który od lat współpracował z ludźmi takimi jak Andrzej, wyłudzając pieniądze od naiwnych inwestorów i znikając, gdy grunt stawał się zbyt gorący. Ale było coś jeszcze.
Nitka prowadziła wyżej. Do kogoś, kto chciał zaszkodzić bezpośrednio Tomaszowi. — Dowiem się wszystkiego. Obiecuję ci to — powiedział, gładząc ją kciukiem po dłoni.
— Teraz musisz spać. Jutro przeniesiemy cię do prywatnej kliniki. Tam nikt cię nie znajdzie. Ani Andrzej, ani Bartek, ani nikt inny.
Zuzanna zasnęła nad ranem, trzymając Tomasza za rękę. On sam nie zmrużył oka. Następnego dnia zawiózł ją do podwarszawskiego ośrodka ukrytego wśród drzew, gdzie bogaci ludzie leczyli zmęczenie i chronili prywatność. Potem wrócił do miasta.
Miał spotkanie, którego nie mógł odwołać, ale w głowie miał tylko jedno. — Andrzej zniknął, panie Tomaszu — zameldował Jan. — Nie wrócił do restauracji. Nie ma go w domu.
Ale znaleźliśmy coś ciekawego w jego bilingach. Dzwonił kilka razy do Paryża. Tomasz znieruchomiał. Paryż.
Tam przebywała Beata, jego była narzeczona, córka jednego z największych rywali biznesowych. — Śledź ten ślad — rozkazał. — I dowiedz się, gdzie jest Bartek. Jeśli ten człowiek spróbuje zbliżyć się do Zuzanny, ma zostać zatrzymany.
Nie obchodzi mnie jak. Tymczasem w klinice Zuzanna próbowała odnaleźć się w nowej rzeczywistości. Pielęgniarki były miłe, jedzenie pyszne, widok za oknem na sosnowy las uspokajał. Ale po południu, gdy drzemała, usłyszała ciche pukanie.
W drzwiach stała Małgorzata. W ręku trzymała grubą skórzaną kopertę. — Nie bój się, nie przyszłam robić scen — powiedziała, wchodząc do środka bez zaproszenia. — Przyszłam porozmawiać o faktach.
Małgorzata usiadła na krześle i położyła kopertę na stoliku. — Mój syn jest idealistą. Myśli, że może uratować cały świat, a ty jesteś dla niego kolejnym projektem charytatywnym. Ale Tomasz ma obowiązki.
Ma firmę, nazwisko i kobietę, która na niego czeka w Paryżu. Beata to partia dla niego, nie ty. — Ja o nic go nie prosiłam — szepnęła Zuzanna. — Może i nie.
Ale on czuje się winny, bo zobaczył cię w swojej restauracji. To minie. Dlatego mam dla ciebie propozycję. Otworzyła kopertę.
W środku były pliki banknotów. — Tutaj jest sto tysięcy złotych. Weź to. Wyjedź z Warszawy.
Urodzisz dziecko, będziesz miała na start. W zamian chcę tylko jednego. Znikniesz z życia Tomasza raz na zawsze. Nie odbierzesz telefonu, nie wyślesz listu.
Po prostu przestaniesz istnieć. Zuzanna patrzyła na pieniądze. Przez chwilę przemknęło jej przez myśl, ile problemów by to rozwiązało. Ale potem przypomniała sobie dotyk dłoni Tomasza i to, jak patrzył na nią w łazience, gdy zbierał te nieszczęsne monety.
— Pani myśli, że wszystko można kupić — powiedziała spokojnie. — Ale pan Tomasz nie jest projektem. Jest jedyną osobą, która potraktowała mnie jak człowieka, a nie jak śmiecia. Nie wezmę tych pieniędzy.
Małgorzata zmrużyła oczy. — Jesteś głupsza, niż myślałam. Myślisz, że on cię kocha? On cię żałuje.
A żal to najkrótsze z uczuć. Wstała, zabrała kopertę i ruszyła do wyjścia. Przy drzwiach zatrzymała się. — Bartek nie uciekł przed długami, Zuzanno.
Bartek uciekł przed tobą, bo wiedział, że to dziecko nie jest jedyną rzeczą, którą przed nim ukrywasz. Drzwi zamknęły się z cichym kliknięciem. Zuzanna została sama. Co Małgorzata miała na myśli?
Jaką tajemnicę mogła mieć Zuzanna, o której sama nie wiedziała? Tomasz tymczasem był w drodze do starej kamienicy na Pradze. Jan dowiedział się, gdzie ukrywa się Andrzej. Odrapane ściany, zapach wilgoci, podejrzane typy w bramach.
Tomasz nie dbał o to. Jan pchnął drzwi barkiem. Andrzej siedział przy stole, pijąc tanią wódkę. Na widok Tomasza zbladł tak bardzo, że niemal zlał się ze ścianą.
— Panie Tomaszu, ja… ja wszystko wyjaśnię — zaczął bełkotać. — Nie przyszedłem tu po wyjaśnienia, Andrzeju. Przyszedłem po nazwisko.
Kto kazał ci podłożyć te pieniądze i co masz wspólnego z Bartkiem? — Nie mogę powiedzieć. Oni mnie zabiją. To grubsza sprawa, niż pan myśli.
Chodzi o pańskie udziały w porcie. Oni chcą pana skompromitować, żeby rada nadzorcza pana odsunęła. Dziewczyna była tylko narzędziem. Bartek dostał kasę za to, żeby ją tu sprowadzić i zostawić.
Miała być problemem, który pana zniszczy. — Kto? — To… to ktoś z pańskiej rodziny.
Ktoś, kto chce przejąć władzę. W tej samej chwili w kamienicy rozległ się huk rozbijanego szkła. Do pokoju wpadło dwóch mężczyzn w kominiarkach. Poruszali się z precyzją zawodowców.
— Spokojnie, panie prezesie — powiedział niski głos. — Chcemy tylko porozmawiać o przyszłości firmy i o tej dziewczynie, którą tak pan polubił. Tomasz poczuł ukłucie prądu i ciemność zaczęła zalewać mu oczy. Ostatnią myślą była Zuzanna.
Czy ona też jest w niebezpieczeństwie? W klinice Zuzanna nie mogła spać. Podeszła do okna. Las wydawał się teraz czarny i groźny.
Nagle zobaczyła światła samochodu skręcającego w stronę kliniki. To nie była limuzyna Tomasza. To był stary, poobijany van. Z wana wysiadł mężczyzna.
Zuzanna rozpoznała go nawet z tej odległości. Bartek. Kilka sekund później jej telefon zawibrował. „Wyjdź na zewnątrz, Zuzia.
Albo powiem twojemu nowemu, bogatemu przyjacielowi, co zrobiłaś w Anglii pięć lat temu. Myślisz, że on by cię chciał, gdyby wiedział, kim naprawdę jesteś? ”
Zuzanna narzuciła płaszcz i cicho wyszła na korytarz. Gdy dotarła do wyjścia ewakuacyjnego, zimne powietrze uderzyło ją w twarz.
— Tutaj, kochanie — odezwał się głos z cienia. — Tęskniłaś? Bartek wyszedł na światło księżyca. W ręku trzymał dokument.
Zrzeczenie się wszelkich praw do opieki nad dzieckiem na rzecz fundacji, o której Zuzanna nigdy nie słyszała. — Podpisz to, a zniknę na zawsze — powiedział z uśmiechem, który kiedyś wydawał się jej uroczy, a teraz był czystym złem. — Jeśli nie, jutro rano Tomasz dostanie papiery z twojego procesu w Manchesterze. I uwierz mi, żaden miliarder nie chce mieć u boku kogoś takiego jak ty.
— To ty prowadziłeś, Bartek. To ty błagałeś mnie na kolanach, żebym cię nie wydawała — szepnęła. — I kto ci uwierzy? Papiery mówią co innego.
— Nie podpiszę tego — powiedziała nagle, prostując plecy. — Możesz wysłać te papiery do Tomasza. Możesz wysłać je nawet do telewizji. Nie boję się już ciebie.
Bartek zrobił gwałtowny krok w jej stronę, podnosząc rękę. Ale w tym samym momencie z cienia drzew wyłoniła się Małgorzata. — Dość tego — powiedziała chłodno. — Myślałam, że jesteś bardziej skuteczny, młodzieńcze.
Miałeś ją nastraszyć i sprawić, by odeszła, a nie urządzać tu sceny jak w tanim melodramacie. — Pani Małgorzato, to pani za tym stoi? — Zuzanna spojrzała na nią z niedowierzaniem. — Robię to dla dobra mojego syna.
On nie widzi, że jesteś dla niego kotwicą, która pociągnie go na dno. Ale ty, Bartek — Małgorzata zwróciła się do mężczyzny — jesteś jeszcze gorszy. Próbujesz handlować krwią mojego wnuka. Myślałeś, że nie wiem o twoich kontaktach z Robertem?
Bartek cofnął się o krok, tracąc całą pewność siebie. — Ja tylko… ja chciałem swoich pieniędzy — wykrztusił. — Pieniędzy nie dostaniesz.
Dostaniesz za to bilet w jedną stronę, jeśli natychmiast stąd nie znikniesz. Policja już jedzie. Powiedziałam im, że kręcisz się wokół kliniki i próbujesz wyłudzić okup. Bartek nie czekał.
Rzucił dokumenty na trawę i pobiegł w stronę wana. Silnik zawył, a opony zabuksowały na żwirze. Zuzanna i Małgorzata zostały same w świetle księżyca. — Dlaczego pani to zrobiła?
Przecież pani mnie nienawidzi. Małgorzata westchnęła. W jej oczach na ułamek sekundy pojawiło się coś, co mogło być smutkiem. — Nienawidzę tego, co reprezentujesz, Zuzanno.
Przypominasz mi mnie samą sprzed trzydziestu lat. Ja też stałam boso na deszczu, błagając o litość ludzi, którzy mieli serca z kamienia. Obiecałam sobie wtedy, że nigdy więcej nie będę słaba. — Ale Tomasz jest w niebezpieczeństwie.
Bartek wspomniał o Robercie, o porcie. Pan Tomasz nie odbiera telefonu. Pani Małgorzato. Coś mu się stało.
Twarz Małgorzaty nagle stężała. Wyciągnęła telefon i szybko wybrała numer. Po chwili odłożyła urządzenie. — Jan nie odbiera.
To się nigdy nie zdarza. W piwnicy na Pradze Robert stracił cierpliwość. Wyciągnął dokumenty i położył je przed Tomaszem. — Podpisuj, albo zaczniemy od twojego kierowcy.
Jan jest twardy, ale każdy pęka po odpowiednim czasie. Tomasz spojrzał na Jana, który leżał nieprzytomny pod ścianą. Wykorzystał moment nieuwagi, poluzowując węzeł na lewym nadgarstku. Sznur był z taniego tworzywa, które pod wpływem tarcia zaczęło się rozciągać.
— Dobrze — powiedział cicho. — Podpiszę. Ale chcę najpierw usłyszeć głos Zuzanny. Chcę wiedzieć, że jest bezpieczna.
Robert uśmiechnął się krzywo i wyciągnął telefon. W tym samym czasie pod klinikę podjechał czarny, przyciemniany sedan. Wysiadł z niego mężczyzna w garniturze. — Pani Małgorzato, pan Robert prosił, żeby panią odebrać.
Podobno pan Tomasz czeka w biurze. Małgorzata zmrużyła oczy. Znała tego człowieka. To był ochroniarz Roberta.
— Plany się zmieniły — powiedział mężczyzna, a jego dłoń powędrowała w stronę marynarki. — Proszę wsiadać. I dziewczyna też. Zuzanna poczuła panikę.
Spojrzała na Małgorzatę i w tym momencie obie zrozumiały. Zostały wystawione. Robert nie grał do jednej bramki z matką Tomasza. Grał tylko dla siebie.
— Nie wsiądziemy do tego samochodu — powiedziała Małgorzata. Mężczyzna nie odpowiedział. Podszedł szybkim krokiem. Zuzanna odruchowo chwyciła ciężką donicę z kwiatami, która stała przy wejściu.
Gdy napastnik wyciągnął rękę w stronę Małgorzaty, zamachnęła się z całej siły. Huk rozbijanej ceramiki i krzyk mężczyzny rozdarły nocną ciszę. — Uciekajmy! — krzyknęła Zuzanna, chwytając Małgorzatę za rękę.
Biegły w stronę lasu, nie patrząc za siebie. Małgorzata w drogich butach potykała się na korzeniach, ale Zuzanna nie puszczała jej dłoni. Miliarderka i kelnerka, uciekające ramię w ramię przed wspólnym wrogiem. Zatrzymały się dopiero głęboko w lesie.
— Ty… ty go uderzyłaś — wydyszała Małgorzata. — Nie miałam wyboru. Musimy znaleźć Tomasza.
On jest na Pradze, w tej starej kamienicy, o której mówił Andrzej. Pamiętam adres. Widziałam go na dokumentach w restauracji. Małgorzata wyciągnęła telefon.
Bateria była na wyczerpaniu, ale udało jej się wysłać jedną krótką wiadomość do zaufanego szefa ochrony. „Praga, ulica Stalowa, 12. Tomasz w niebezpieczeństwie. Ratujcie go.
”
W piwnicy na Stalowej Robert krążył po pokoju. Tomasz wykorzystał moment nieuwagi. Lewy nadgarstek uwolnił się z więzów. Jan otworzył oczy.
— Robert, to koniec — powiedział Tomasz. — Moja matka już wie. Nie wyjdziesz z tego suchą stopą. — Zamknij się — Robert odwrócił się i zamierzył do ciosu.
W tym samym momencie drzwi do piwnicy wyleciały z zawiasów. To nie była policja. To był Jan. Krwawił z czoła, jego ubranie było w strzępach, ale w ręku trzymał gaz pieprzowy i ciężki klucz francuski.
W ciągu kilku sekund Robert leżał na ziemi, obezwładniony. W lesie pod kliniką Zuzanna i Małgorzata usłyszały nadjeżdżające radiowozy. Niebieskie światła zaczęły przeczesywać okolice. Zuzanna wyszła na drogę.
— Jesteśmy tutaj! Policjanci otoczyli je. Małgorzata przejęła dowodzenie, tłumacząc sytuację i podając nazwiska. Zuzanna usiadła na krawężniku, czując, jak cała adrenalina z niej uchodzi.
Brzuch znów zaczął ją boleć, ale tym razem był to inny ból. Tępy, pulsujący. — Pani Małgorzato — szepnęła. Kobieta podeszła do niej.
I wtedy stało się coś, czego nikt by się nie spodziewał. Małgorzata usiadła obok niej na ziemi i położyła rękę na jej ramieniu. — Wszystko będzie dobrze, Zuzanno. Tomasz zaraz tu będzie.
Kilka minut później na teren kliniki wpadł stary, poobijany samochód. Tomasz wyskoczył z niego, zanim auto zdążyło się zatrzymać. Zobaczył Zuzannę siedzącą na krawężniku i w ułamku sekundy był przy niej, biorąc ją w ramiona. — Żyjesz.
Dzięki Bogu żyjesz — powtarzał, chowając twarz w jej włosach. Zuzanna wtuliła się w niego. Czuła zapach jego perfum zmieszany z dymem i kurzem. — Tomasz, ja…
ja nie podpisałam tych papierów — wykrztusiła przez łzy. — Wiem kochanie. Wiem wszystko. Już nikt nas nie rozdzieli.
Sielanka nie trwała długo. Podszedł policjant z tabletem. — Panie Tomaszu, przykro mi, ale mamy nakaz. Na zatrzymanie pani Zuzanny.
Właśnie otrzymaliśmy dokumenty z Interpolu. Chodzi o sprawę w Manchesterze. Nowe dowody wskazują, że to nie była tylko ucieczka z miejsca wypadku. Chodzi o kradzież dokumentów medycznych i próbę szantażu.
Zuzanna poczuła, jak krew zastyga jej w żyłach. Bartek nie wysłał papierów do Tomasza. Wysłał je prosto na policję. — To kłamstwo!
— krzyknął Tomasz. — Ona jest w ciąży. Potrzebuje opieki. — Przykro mi, panie prezesie.
Musimy ją zabrać na przesłuchanie. Gdy policjanci prowadzili ją do radiowozu, Zuzanna odwróciła się jeszcze raz. Małgorzata stała nieruchomo, w dłoni wciąż ściskając skórzaną kopertę z pieniędzmi. Ich spojrzenia się spotkały.
W oczach starszej kobiety nie było już pogardy. Było tam coś na kształt szacunku. Tomasz patrzył na znikające światła radiowozu, gdy Jan podszedł do niego. — Co robimy, szefie?
Tomasz wyciągnął telefon. Jego twarz była jak z granitu. — Dzwoń do najlepszych prawników w Europie. Nie obchodzi mnie koszt.
Chcę mieć Bartka w areszcie do rana, a Roberta w najgłębszej celi, jaką znajdą. I Jan… przygotuj się. To nie jest koniec wojny.
To dopiero początek bitwy o naszą rodzinę. Ale w cieniu drzew, tam gdzie Bartek zostawił swój samochód, leżał mały przedmiot, który wypadł mu podczas ucieczki. Pendrive z nagraniem z tamtej nocy w Manchesterze, o którym nikt, nawet Zuzanna, nie miał pojęcia. Klucz do jej wolności leżał teraz w błocie, czekając, aż ktoś go odnajdzie.
Jan znalazł go nad ranem. Gdy podłączył go do laptopa, poczuł, jak ciarki przechodzą mu po plecach. To były nagrania rozmów Bartka z Robertem. Bartek, bojąc się, że wspólnik go wystawi, nagrywał ich spotkania jako polisę ubezpieczeniową.
Z nagrań wynikało jasno, że wypadek w Anglii był ukartowany, by wyłudzić odszkodowanie, a Zuzanna została zmanipulowana, by wziąć winę na siebie. Mało tego, Robert planował pozbyć się Bartka zaraz po tym, jak Zuzanna zostanie aresztowana. Kiedy Tomasz rano wszedł do sali przesłuchań, gdzie siedziała blada i wycieńczona Zuzanna, nie powiedział ani słowa. Położył tylko pendrive na stole przed komisarzem.
— To jest koniec tej farsy. Mój prawnik ma już zeznania mechanika z Manchesteru, którego Bartek opłacił, by uszkodził hamulce w tamtym aucie. Zuzanna nie tylko nie jest winna. Ona jest ofiarą wieloletniego znęcania się i manipulacji.
Trzy dni później Robert siedział w areszcie śledczym, oskarżony o usiłowanie porwania, wyłudzenie i próbę przejęcia udziałów w spółce drogą przestępstwa. Bartek, schwytany na granicy w Świecku, sypał wszystkich, byle tylko ugrać niższy wyrok. W apartamencie Tomasza zapanował spokój. Małgorzata, która przez lata uważała, że status buduje się na kłamstwach i dystansie, przeszła przemianę, której nikt się nie spodziewał.
Pewnego popołudnia weszła do pokoju Zuzanny z małym aksamitnym pudełeczkiem. W środku był pierścionek z szafirem, stary rodowy klejnot. — Należał do mojej matki, tej, która też kiedyś nie miała nic, zanim poznała mojego ojca. Chciałam cię przeprosić, Zuzanno.
Moja duma omal nie doprowadziła do tragedii. Tomasz ma rację. Ty jesteś jedyną prawdziwą rzeczą, jaka nas spotkała od lat. Mijały miesiące.
Brzuch Zuzanny rósł, a wraz z nim rosła więź między nią a Tomaszem. To nie była już historia o bogaczu i biednej kelnerce. To była opowieść o dwojgu ludziach, którzy w całym tym warszawskim zgiełku odnaleźli siebie nawzajem. W ciepły majowy poranek na świat przyszedł mały Antoni.
Tomasz był przy Zuzannie przez cały czas, trzymając ją za rękę tak mocno, jakby od tego zależało jego życie. Kiedy pielęgniarka położyła mu syna na rękach, miliarder, który trząsł rynkami finansowymi, po prostu się rozpłakał. Kilka tygodni później siedzieli wszyscy w ogrodzie posiadłości. Antoni spał w wózku, Małgorzata z uśmiechem parzyła herbatę, a Jan doglądał grilla.
Zuzanna oparła głowę o ramię Tomasza. — Wiesz — szepnęła. — Czasami myślę o tej pięciozłotówce, która potoczyła się pod twoje buty. To była najlepiej zainwestowana moneta w historii.
Tomasz uśmiechnął się i pocałował ją w czoło. — Nie, Zuzanno. To ja wygrałem los na loterii, kiedy zdecydowałem się wejść do tej łazienki.