W restauracji pod Złotym Żurawiem powietrze było tak drogie, że zwykły człowiek bał się nim oddychać. Stanisław Wiśniewski, miliarder, który zbudował imperium na betonie, stali i bezwzględności, siedział naprzeciwko Marka Grodzkiego. Negocjacje ciągnęły się już godzinę, a każda wymiana zdań była jak pchnięcie szpadą. Staszek wyczuwał, że coś jest nie tak.
Marek był zbyt spokojny. Zwykle pocił się przy wielkich pieniądzach, dzisiaj siedział jak posąg. – Staszku, twoja oferta jest śmieszna – mruknął Marek, bawiąc się srebrną łyżeczką. – Wartość tych gruntów skoczy o sto procent, gdy tylko podpiszę umowę z miastem.
– Nie przesadzaj. Bez moich kontaktów te grunty będą stały puste przez dekadę. Staszek poczuł suchość w gardle. Kelner, dyskretny jak cień, czekał w rogu.
Staszek skinął na niego. – Poproszę wodę. Mocno gazowaną, z lodem, bez cytryny. Właśnie wtedy do stołu podeszła Kasia.
Pracowała w restauracji od trzech lat, ale nikt nie zwracał na nią uwagi, dopóki czegoś nie potrzebował. Miała zmęczone oczy, bo harowała na dwie zmiany, żeby opłacić studia bratu. Zauważyła jednak coś, co umknęło wszystkim innym. Zauważyła sztywną postawę Staszka, zbyt swobodny uśmiech Marka i nietknięte wino, które stało na stole od początku spotkania.
Wróciła po chwili z tacą. Dwie szklanki. Jedna dla Marka, druga dla Staszka, kryształowa, lśniąca, wypełniona lodem i bąbelkami. Postawiła ją przed miliarderem i właśnie wtedy wykonała ruch, który dla każdego innego przeszedłby niezauważony.
Potknęła się. Nie naprawdę, ale tak mistrzowsko, że nikt nie miał wątpliwości, że to wypadek. Jej stopa zahaczyła o dywan, taca zadrżała. – Przepraszam najmocniej, panie Stanisławie – szepnęła z paniką w głosie.
Zanim ktokolwiek zdążył zareagować, odsunęła pierwszą szklankę i zastąpiła ją identyczną, którą trzymała ukrytą za tacą. Ułamek sekundy. Staszek, niecierpliwy, machnął ręką. – Nic się nie stało, Kasiu.
Wziął nową szklankę i wypił duży łyk. Kasia szybko zabrała tacę, a na niej, wśród serwetek, spoczywała ta pierwsza szklanka. Wyszła z sali z sercem bijącym jak dzwon. Staszek wrócił do rozmowy, ale coś w jego głowie zaczęło tykać.
Nie wierzył w przypadki. Kasia nigdy się nie potykała, poruszała się z gracją tancerki. Poza tym wymiana była zbyt płynna, zbyt celowa. A Marek?
Gdy Kasia się potknęła, nawet nie drgnął. Kontynuował opowieść, jakby to była najzwyklejsza rzecz na świecie. Staszek uniósł dłoń do ust, udając, że poprawia mankiet, i spojrzał na miejsce, gdzie stała wcześniejsza szklanka. Na obrusie zostały ledwie widoczne ciemne kropelki.
Nie z wody. Woda gazowana zostawia mokry ślad, nie ciemne kropelki. Poczuł, jak zimny dreszcz przebiega mu po plecach. – Marek, muszę na chwilę do toalety.
Wstał i wyszedł, ale zamiast skręcić do łazienki, ruszył prosto do kuchni. Znalazł Kasię przy zmywaku. Była blada, a jej dłonie drżały. Na stole obok niej, oddzielona od brudnej zastawy, stała ta jedna kryształowa szklanka.
– Co w niej jest, Kasiu? – zapytał cicho, a ten szept był cięższy niż krzyk. Kasia przełknęła ślinę i sprawdziła, czy nikt nie podsłuchuje. – Panie Stanisławie, proszę natychmiast stąd wyjść i nie wracać do stołu.
Staszek uniósł szklankę. Była pusta, ale na dnie, tuż przy krawędzi, zauważył niemal niewidoczną oleistą smugę. Pachniało migdałami. Poczuł, jak krew odpływa mu z twarzy.
– Skąd wiedziałaś? – Widziałam, jak pan Marek wstał, kiedy pan dzwonił do asystenta. Podszedł do stołu szybko. Myślał, że nikt nie patrzy, ale ja byłam w kącie przy barze.
Miał w dłoni maleńką fiolkę. Wlał to do pana wody. – Dlaczego mi pomogłaś? Ryzykujesz wszystkim.
Kasia wzruszyła ramionami, a jej zmęczone oczy nabrały ognia. – Panie Stanisławie, ja pana nie znam, ale widziałam, co to było za spotkanie. Widziałam, jak pan Marek się uśmiechał. To nie był uśmiech biznesmena, to był uśmiech drapieżnika.
I nikt nie zasługuje na to, żeby umrzeć w ten sposób. Nikt. Staszek wziął głęboki oddech. Musiał działać szybko.
– Kasiu, nie wracaj do sali. Zrób, co musisz, i idź do domu. Natychmiast. Nie czekał na odpowiedź.
Zadzwonił do szefa ochrony, Janka. – Janek, słuchaj uważnie. Nie pytaj. Zadzwoń do restauracji i udawaj, że dzwonisz z banku.
Powiedz, że jest alarm, włamanie do sejfu. Muszę wyjść natychmiast. I sprawdź całe tło Marka Grodzkiego. Rodzinę, wspólników, długi.
Chcę wiedzieć, kto go wynajął, bo on jest tylko pionkiem. Wrócił do sali, udając wściekłość. Gdy wszedł, telefon Marka zaczął dzwonić. – Przepraszam, Marek, muszę to odebrać.
– Staszek trzymał telefon przy uchu, a jego twarz była maską zdenerwowania. – Alarm, pełna blokada, ktoś wszedł do skarbca. Muszę natychmiast jechać. – Staszku, ale my jesteśmy w trakcie negocjacji – zaprotestował Marek, a w jego głosie pobrzmiewała irytacja, która nie miała nic wspólnego z troską o transakcję.
– Nie może poczekać. Zadzwoń do mnie za godzinę. Staszek złapał płaszcz i wyszedł, nie oglądając się. Jego kroki były pewne, ale serce waliło jak młot.
Gdy wsiadał do opancerzonego BMW, Janek spojrzał na niego w lusterku. – Szefie, co się dzieje? – To nie był żaden bank, Janek. To była próba zabójstwa.
Cisza w samochodzie była cięższa niż stal. Janek nie pytał o szczegóły. Wiedział, że jeśli Staszek tak mówi, to jest to prawda. – Marek Grocki.
Wlał truciznę do mojej wody. Kelnerka, Kasia, podmieniła szklankę. – Jedziemy do banku? – Nie.
Jedziemy do domku w Bieszczadach. Nikt nie może wiedzieć, że tam jesteśmy. Wyłącz wszystkie telefony oprócz szyfrowanego łącza satelitarnego. – A co z Grockim?
– Grocki jest tylko narzędziem. Trucizna miała wyglądać na zawał. To znaczy, że za nim stoi ktoś, kto ma bardzo dużo do stracenia, jeśli przeżyję. Sprawdź, kto jest powiązany z Grockim, kto mu pożyczał pieniądze.
Skup się na zagranicznych połączeniach. Janek kiwnął głową. – A ta dziewczyna, Kasia? Staszek oparł głowę o zagłówek.
– Ona jest teraz w niebezpieczeństwie. Właśnie uratowała mi życie, a ja zostawiłem ją w środku tego bagna. Jeśli trucizna nie zadziała, Marek zacznie się zastanawiać. Sprawdzi kuchnię, zobaczy, że Kasia zniknęła.
Musisz ją znaleźć, zanim Grocki albo jego mocodawcy zrozumieją, kto im przeszkodził. – Jak ją znajdę? – Mieszka na Pradze. Pracuje w Żurawiu od trzech lat.
Zadzwoń do dyrektora restauracji, powiedz, że jest dla niej premia. Wyślij dwóch najlepszych ludzi. Musimy ją wyciągnąć. Staszek wyciągnął z portfela złożoną kartkę.
Na marginesie rachunku Kasia zapisała kiedyś swój numer telefonu. – Masz jej numer. Zadzwoń. Niech nie wraca do domu.
Niech czeka w miejscu publicznym. Jej bezpieczeństwo jest teraz ważniejsze niż moje pieniądze. W restauracji pod Złotym Żurawiem Marek Grocki nie wierzył w alarm bankowy. Staszek nie panikowałby tak z powodu włamania.
Czekał pięć minut, po czym dyskretnie wstał i poszedł do kuchni. Znalazł kierownika sali. – Gdzie jest ta kelnerka, Kasia? – Poszła do domu, panie Grocki.
Źle się poczuła, poprosiła o wcześniejsze wyjście. Marek natychmiast zrozumiał. Kasia nie poszła do domu, bo źle się czuła. Poszła, bo Staszek jej kazał.
A skąd Staszek wiedział? Wszystko sprowadzało się do tej szklanki. – A gdzie jest kryształowa szklanka z naszego stolika? – Szklanki są już czyste.
Kasia zawsze zmywa swoje naczynia od razu. To było to. Dowód zniknął. Kasia uratowała Staszka.
Marek poczuł lodowaty gniew. Wrócił do saloniku, wyjął telefon i zadzwonił pod numer, którego nigdy nie używał w Polsce. – Mam problem. Cel uciekł.
Nie udało się. Po drugiej stronie usłyszał chłodny, głęboki głos. – Niemożliwe. Wszystko było przygotowane.
– Ktoś mu pomógł. Kelnerka wymieniła szklankę. – Nazwisko. – Kasia.
Już jej nie ma. Zacznij od jej domu. Znajdź ją. Musi nam powiedzieć, co powiedziała Wiśniewskiemu.
A jeśli Wiśniewski już ją ostrzegł, tym lepiej. Użyj jej jako przynęty. Kasia wyszła tylnym wyjściem restauracji, wciskając fartuch do torby z książkami. Szła szybko, niemal biegnąc, mijając ulicę Złotą.
Czuła, jakby powietrze było gęste i obserwowało ją. Gdy stanęła pod drzwiami swojej kamienicy na Pradze, zadzwonił telefon. Nieznany numer. – Pani Katarzyno?
Mówi Janek, szef ochrony pana Stanisława Wiśniewskiego. Pan Stanisław kazał mi panią ostrzec. Nie wchodzi pani do mieszkania. Marek Grocki już wie, że mu pani przeszkodziła.
Za pięć minut zadzwonię ponownie. Proszę iść pieszo w stronę dworca wileńskiego. Nie oglądać się za siebie. Kasia stała jak sparaliżowana.
Spojrzała na swoją kamienicę. W oknie na parterze, w mieszkaniu, które od tygodnia stało puste, zobaczyła szybki, niewyraźny cień. Ktoś tam czekał. Rzuciła się do ucieczki, ale nie w stronę dworca.
Skręciła w wąską, ciemną uliczkę, biegnąc w stronę starego bazarku. Jej serce biło jak młot. Czuła, że każdy cień za nią to potencjalny zabójca. Przed kamienicą Kasi zatrzymał się czarny, nieoznakowany samochód.
Wysiadło z niego dwóch mężczyzn w garniturach, o twarzach, które widziały zbyt wiele nocy. Jeden z nich, niski i muskularny, zauważył młodą kobietę z torbą, biegnącą w popłochu w głąb uliczek. – Cholera, to musi być ona. Zadzwonił do Grodzkiego.
– Uciekła. – Jak to uciekła? Musiała dostać ostrzeżenie. Idzie w stronę centrum.
Niech wam nie ucieknie. Niski mężczyzna ruszył biegiem za Kasią, wzywając posiłki. Tymczasem Staszek, jadąc w kierunku Bieszczad, czuł się nieswojo. – Janek, czy dodzwoniłeś się do niej?
– Tak, ale powiedziałem jej, żeby szła na dworzec. – Dworzec to pułapka. To pierwsza rzecz, jaką by sprawdzili. Staszek złapał za telefon satelitarny i szybko wybrał numer Kasi.
Odebrała. Jej oddech był płytki i szybki. – Kasiu, słuchaj. To Staszek.
Gdzie jesteś? – Na bazarku. Jestem w tłumie. Ktoś za mną biegł.
– Tłum to twój przyjaciel. Zapomnij o dworcu. Idź do największego kościoła, jaki znajdziesz. Nikt nie zrobi awantury w kościele.
To da nam czas. Czekaj w środku. Janek wysyła po ciebie swoich ludzi. Będą mieli żółtą różę.
Pamiętasz? Żółtą różę. – Żółtą różę – powtórzyła Kasia, starając się opanować drżenie głosu. Staszek rozłączył się i zwrócił do Janka.
– Wprowadź stan podwyższonej gotowości. A kiedy znajdziesz Kasię, zabierz ją do Bieszczad. I zadzwoń anonimowo do prokuratury. Powiedz, że Marek Grocki ma nielegalne powiązania z Moskwą i że jest gotów zabić, by przejąć grunty miejskie.
Niech węszą. To odwróci jego uwagę, zanim dopadnie Kasię. Kasia biegła przez labirynt praskich uliczek. Wbiegła na Stary Bazarek, między stragany z warzywami i stoiska z tanimi ubraniami.
Wtuliła się w tłum, ale czuła na plecach spojrzenia. Zobaczyła go – mężczyznę w czarnym płaszczu, zbyt czystym jak na to miejsce. Skanował twarze, poruszał się z nienaturalną płynnością. Nie patrzył na towar, patrzył na ludzi.
Kasia zanurkowała za stoisko z używanymi książkami. Musiała pozbyć się torby. To był ślad. Szybkim ruchem wsunęła ją pod stertę starych gazet.
Przypomniała sobie słowa Staszka. Największy kościół. Katedra świętego Michała i świętego Floriana, tuż za rogiem. Symbol Pragi.
Wyszła zza stoiska i ruszyła szybkim krokiem, udając, że spieszy się na tramwaj. Za sobą usłyszała stłumiony krzyk i dźwięk ciężkich butów na asfalcie. Pobiegła. Wpadła na schody katedry.
Ogromne, ciężkie drzwi były uchylone. Wślizgnęła się do środka. To była natychmiastowa zmiana świata. Z zgiełku miasta wpadła w ciszę, w zapach wosku i kadzidła.
Ogromna nawa, wysokie sklepienie, światło wpadające przez witraże. Kilka osób klęczało w ciszy. Kasia wsunęła się za masywną kolumnę i patrzyła na wejście, starając się uspokoić oddech. Kilka kilometrów dalej, na drodze do Bieszczad, Staszek czuł się bezsilny.
On, człowiek, który mógł kupić państwo, nie mógł zapewnić bezpieczeństwa jedynej osobie, która mu je zwróciła. – Janek, czy oni już tam są? – Wysłałem dwóch najlepszych. Marek i Darek.
Są na miejscu za pięć minut. Mają żółtą różę. W drzwiach katedry pojawił się ruch. Weszło dwóch mężczyzn.
Jeden niski, ten z bazarku, drugi wysoki, w ciemnych okularach, mimo że wewnątrz panował półmrok. Kruki. Nie modlili się. Skanowali ławki, cienie, figury świętych.
Niski podszedł do pierwszej ławki, udając, że podziwia freski, ale jego wzrok był przykuty do tylnej części katedry. Kasia była w potrzasku. Jeśli się ruszy, zauważą ją. Jeśli zostanie, znajdą ją prędzej czy później.
Jej wzrok padł na stary dębowy konfesjonał. Szaleństwo, ale dawało kilka dodatkowych minut. Czekając, aż kruki odwrócą się w stronę ołtarza, wyszła z cienia kolumny i wślizgnęła się do konfesjonału. Zamknęła cicho drzwi.
Niski kruk zbliżał się do kolumny, za którą przed chwilą stała. Czuła, jak serce podchodzi jej do gardła. Właśnie wtedy, gdy miał minąć konfesjonał, zadzwonił jego telefon. Głośny, irytujący dźwięk w ciszy katedry.
– Co jest? – warknął cicho. To był Marek Grocki. – Policja węszy.
Coś o gruntach, jakiś anonim. Musisz się wycofać. Nie rób scen w kościele. Czekaj na zewnątrz.
Sprawdź, kto do niej podejdzie. Jeśli to Wiśniewski, złap go. Niski kruk, przeklinając pod nosem, kiwnął głową do partnera. Obaj wycofali się, ale nie wyszli.
Zajęli pozycję przy wejściu, udając turystów. Kasia w konfesjonale słyszała strzępy rozmowy. Wiedziała, że ma tylko kilka minut. Wtedy w ciszy katedry usłyszała nowe kroki.
Dyskretne, ale pewne. Do środka weszło dwóch mężczyzn. Nie byli tak eleganccy jak kruki. Byli duzi, solidni, w zwykłych ciemnych kurtkach.
Poruszali się z wojskową precyzją, ale ich twarze były otwarte. Jeden z nich trzymał w dłoni żółtą różę. Kasia poczuła ulgę tak wielką, że zakręciło jej się w głowie. To oni.
Darek, trzymając różę, podszedł do konfesjonału i szepnął bardzo cicho. – Katarzyno, to my. Janek nas przysłał. Kasia otworzyła drzwi.
Była blada, ale jej oczy błyszczały. – Żółta róża – powiedziała cicho. Darek kiwnął głową. – Szybko.
Musimy stąd wyjść. Kasia wyszła z konfesjonału. Darek natychmiast ją zasłonił i poprowadził w stronę bocznych drzwi. Kruki przy wejściu zorientowali się, co się dzieje.
Niski zaczął biec, ale było za późno. Darek i Kasia wypadli na mały cichy dziedziniec, gdzie czekał nieoznakowany samochód. Kasia wpadła do środka, Darek za nią. Kierowca natychmiast ruszył.
Kiedy kruki wybiegli z katedry, zobaczyli tylko tylne światła odjeżdżającego samochodu. Wściekły, niski kruk zadzwonił do Grodzkiego. – Straciliśmy ją. Zabrał ją Wiśniewski.
Używali jakiegoś hasła. Żółta róża. Marek Grocki, siedząc w restauracji, uderzył pięścią w stół, aż zadzwoniły kieliszki. – Żółta róża.
Sentymentalny skurczybyk. Śledźcie ich. Wiśniewski nie ufa nikomu w mieście. Prawdopodobnie wywiózł ją na wieś.
Uruchomcie siatkę. Kasia siedziała na tylnym siedzeniu, wciąż drżąc. – Dokąd jedziemy? – zapytała cicho.
– Do Bieszczad. Tam nikt nas nie znajdzie. Bieszczady brzmiały jak koniec świata. Dla Kasi, która nigdy nie wyjeżdżała poza Mazowsze, brzmiały jak wybawienie.
W samochodzie Staszka Janek odebrał informację. – Szefie, mamy Kasię. Jest bezpieczna. Jadą na południe.
Staszek odetchnął. Pierwszy raz od wielu godzin poczuł, że może rozluźnić mięśnie. – Dobrze. Kiedy dojedziecie, chcę, żeby miała wszystko, czego potrzebuje.
I zadzwoń do dyrektora Złotego Żurawia. Powiedz mu, że Kasia dostała awans na stanowisko kierownicze w mojej firmie z potrójną pensją. Niech to będzie oficjalne. Niech Grocki wie, że Kasia jest już pod moją ochroną.
To był sygnał. Publiczna deklaracja wojny. Staszek zatrzymał się na stacji benzynowej. – Janek, kup jej ciepłą kurtkę i buty.
Bieszczady są zimne. Janek był zaskoczony. – Staszek Wiśniewski robi zakupy? – Zrób, co mówię.
Kiedy Kasia dotarła na miejsce, noc spowiła Bieszczady. Domek był solidnym, drewnianym domem otoczonym niewidocznym ogrodzeniem i systemem kamer. Forteca wtulona w las. W środku było ciepło i pachniało drewnem.
Staszek stał przy kominku w swetrze, nie w garniturze. Wyglądał na zmęczonego, ale jego oczy płonęły determinacją. – Witaj, Kasiu. Usiądź.
Usiadła naprzeciwko niego. Ciszę przerywało tylko trzaskanie drewna. – Nie będę cię okłamywał. To, co zrobiłaś, wciągnęło cię w środek wojny, którą prowadzę z bardzo niebezpiecznymi ludźmi, nie tylko z Grockim.
Musisz mi teraz opowiedzieć wszystko. Każdy szczegół. Kasia wzięła głęboki oddech i zaczęła opowiadać. Mówiła o Grodzkim, który wykorzystał moment, gdy Staszek dzwonił.
O małej szklanej fiolce i gęstym, ciemnym płynie. O tym, jak Marek wlał truciznę i zamieszał delikatnie, udając, że nic się nie stało. – Był zbyt spokojny. To mnie zaniepokoiło.
– Dlatego się potknęłaś. – Musiałam zamienić szklanki. Gdybym po prostu ją zabrała, pan Grocki by zrozumiał. Ale udawane potknięcie to był wypadek.
– Mistrzostwo – mruknął Staszek. – Uratowałaś mi życie zręcznością, której nie powstydziłby się żaden agent. – Zręczność kelnerki, panie Stanisławie. Trzeba być szybkim, żeby klient nie czekał.
Staszek uśmiechnął się pierwszy raz od wielu godzin. Janek potwierdził, że trucizna miała być powolna, miała imitować zawał serca. – To znaczy, że nie chcieli, żeby to wyglądało na morderstwo. To praca na zlecenie.
Grocki nie działa sam. Ktoś inny ma do stracenia miliardy, jeśli te grunty nie przejdą w jego ręce. – Kasiu, od teraz jesteś moim gościem. Jesteś bezpieczna.
Twój brat dostanie natychmiast stypendium z mojej fundacji. Pokryjemy mu całe studia i zapewnimy mieszkanie. Łzy napłynęły Kasi do oczu. – Panie Stanisławie, to jest…
to jest to, co należy zrobić. – A teraz musimy pracować. Chcę, żebyś mi pomogła. Musimy przeanalizować każdy krok Grodzkiego.
Przez następne kilka godzin Staszek zadawał precyzyjne pytania, a Kasia z niezwykłą pamięcią odtwarzała scenę w restauracji. – Miał telefon przy sobie, nie używał go, ale kiedy pan wyszedł, wysłał krótką wiadomość. Jak sygnał. – Do kogo?
– Nie wiem. Ale czekał. Był wściekły, gdy pan musiał wyjść. Staszek skinął głową.
– Czekał, aż trucizna zacznie działać. Dobrze, to bardzo ważne. Teraz odpocznij. Tymczasem w Warszawie chaos, który stworzył Staszek, zaczął przynosić efekty.
Prokuratura, zaniepokojona anonimowym donosem o rosyjskich powiązaniach i korupcji, weszła do biura Grodzkiego z nakazem przeszukania. Marek wiedział, że to gra na czas, ale jego rosyjscy mocodawcy nie byli cierpliwi. – Co się dzieje w Warszawie? – głos w słuchawce był zimny jak lód.
– To prowokacja Wiśniewskiego. – A kelnerka? – Wiśniewski ją zabrał. Jest pod jego ochroną.
– Błąd, Marek. Ogromny błąd. Wiśniewski ma teraz klucz w ręku. Musimy go wyeliminować, zanim go użyje.
Ma domek w górach. W Bieszczadach. Jedź tam. I tym razem mnie nie zawiedź.
W Bieszczadach Staszek czuł, że jego pozycja może być znana. – Janek, Grocki będzie tu w ciągu dwudziestu czterech godzin. Jeśli nie ma mnie w Warszawie, jestem w jedynym miejscu, któremu ufam. Tutaj.
Musimy go zwabić i uderzyć. – Nie możemy ryzykować Kasi. – Nie ryzykujemy jej życiem, ale jej historią. Musimy sprawić, żeby Grocki pomyślał, że Kasia ma fizyczny dowód.
Nie tylko świadectwo. Staszek podszedł do Kasi, która jadła śniadanie. – Kasiu, pamiętasz moment, gdy zabrałaś szklankę? Co jeszcze zabrałaś?
Kasia zmarszczyła brwi. – Serwetki. I mały kryształowy talerzyk, na którym podaje się cytrynę. Pan nie chciał cytryny, ale on tam był.
Zabrałam go razem ze szklanką. – Czy na tym talerzyku mogła być kropla trucizny? – Ta fiolka była oleista. Może coś kapnęło.
Staszek poczuł dreszcz ekscytacji. – Janek, musimy natychmiast znaleźć ten talerzyk. – Ale szefie, on jest w restauracji. Może już go umyli.
– Grocki też go szuka. Musimy być pierwsi. Ale najpierw zagramy. Wyślij Grodziemu anonimową wiadomość.
Talerzyk jest na Pradze. To sprowadzi go z powrotem do Warszawy. Plan był ryzykowny, ale genialny. Grocki, w panice, zawrócił z drogi na południe i ruszył na Pragę szukać dowodu, który już dawno został zmyty w restauracyjnym zlewie.
– Mamy go, Janek. To da nam czas – powiedział Staszek. Wysłał jednak dwóch zaufanych ludzi do kuchni Złotego Żurawia. Znaleźli kryształowy talerzyk i dostarczyli go do laboratorium w Krakowie na natychmiastową analizę.
– Kasiu, a teraz najważniejsze. Kim są jego mocodawcy? Kasia, choć nie miała dostępu do dokumentów, miała coś cenniejszego. Intuicję.
– Kiedy pan Grocki rozmawiał przez telefon zaraz po tym, jak pan wyszedł, usłyszałam jedno słowo. Moskwa. Staszek zamarł. Rosja.
To pasowało. Potężny gracz, który chciał przejąć polski rynek nieruchomości i nie bał się użyć trucizny. – To jest klucz. Kiriłow.
Oligarcha. To on wynajął Grodzkiego. Grocki był idealny, był moim rywalem, więc jego obecność przy stole nie dziwiła. A gdybym umarł na zawał, on przejąłby grunty i odsprzedał je Kiriłowowi z ogromnym zyskiem.
Staszek uderzył dłonią w stół. – Ale Kiriłow ma słabość. Jest strasznie dumny. Nie zniesie, jeśli jego próba morderstwa zostanie publicznie ujawniona.
Janek, skontaktuj się z moimi prawnikami w Londynie i Nowym Jorku. Niech zaczną rzucać cień na cypryjskie spółki Kiriłowa w międzynarodowych mediach finansowych. Niech poczuje, że jego pieniądze są zagrożone. W Warszawie Grocki, po spędzeniu dwóch godzin na przeszukaniu mieszkania Kasi i zniszczeniu jej biednych mebli, zrozumiał.
– Oszukali mnie! – krzyknął, kopiąc w zniszczony tapczan. Zebrał ludzi i ruszył w pościg. Wiedział, że nie ma już drogi odwrotu.
Jeśli wróci do Kiriłowa z pustymi rękami, będzie gorzej niż śmierć. W Bieszczadach, w środku nocy, zadzwonił szyfrowany telefon Janka. – Szefie, mamy to. Chemicy w Krakowie potwierdzili.
Na talerzyku, mimo mycia, znaleziono śladowe ilości trucizny. – Uderzamy. Przekazujemy dowód do prokuratury. Oficjalnie.
Niech ogłoszą, że mam dowód na próbę morderstwa i wskażą palcem na Grodzkiego. Staszek spojrzał na Kasię. – To nie wszystko. Kasiu, właśnie przeniosłem na ciebie część udziałów w jednej z moich mniejszych, ale stabilnych firm deweloperskich.
Jesteś teraz niezależna finansowo. – Panie Stanisławie, ja nie mogę. – Możesz i musisz. To twoja niezależność.
Marek Grocki dotarł do Bieszczad przed świtem. Zlokalizowali dom Staszka, ukryty głęboko w lesie. Dom wyglądał na opuszczony. Cisza była podejrzana.
– To pułapka – szepnął Grocki. Właśnie wtedy, gdy miał dać sygnał do ataku, z lasu ze wszystkich stron wyszli ludzie Janka. Nie strzelali. Byli po prostu wszędzie.
Uzbrojeni, profesjonalni, otaczający Grodzkiego i jego ludzi. W kieszeni Grodzkiego zawibrował telefon. To był Kiriłow. – Jesteś skończony, Marek.
Wiśniewski ma dowód. Prokuratura już jedzie po ciebie. Nasza firma nie współpracuje z mordercami. Jesteś sam.
Grockiemu krew odpłynęła z twarzy. Wysoki, spokojny Janek podszedł do niego. – Panie Grocki, proszę odłożyć broń. Wszystko się skończyło.
Grocki spojrzał na dom Staszka. W oknie na piętrze, za pancerną szybą, zobaczył cień. Staszek Wiśniewski i obok niego cichą sylwetkę Kasi. Staszek nie musiał nic mówić.
Samo jego spojrzenie było osądem. Marek Grocki, miliarder i niedoszły morderca, został schwytany bez wystrzału, otoczony w bieszczackim lesie. Kasia spędziła w Bieszczadach jeszcze kilka tygodni, dopóki sprawa Grodzkiego nie została sfinalizowana. Przyciśnięty do muru dowodami chemicznymi i międzynarodową presją finansową na Kiriłowa, poszedł na współpracę.
Ujawnił całą siatkę, która stała za próbą zamachu. Staszek Wiśniewski nie tylko uratował swoje życie, ale i fortunę, a co ważniejsze, oczyścił rynek z nieuczciwej konkurencji. Kasia wróciła do Warszawy jako inna osoba. Nie jako zmęczona kelnerka, ale jako współwłaścicielka firmy deweloperskiej Staszka.
Jej brat miał zapewnione studia i przyszłość. Staszek dotrzymał słowa. Pewnego dnia Kasia odwiedziła Staszka w jego nowym, mniejszym, ale bardziej przytulnym biurze. – Panie Stanisławie – powiedziała z uśmiechem.
– Dziękuję za wszystko. Za to, że mi pan zaufał. Staszek patrzył na nią i widział już nie kelnerkę, ale młodą, pewną siebie bizneswoman. – To ja dziękuję, Kasiu.
Nauczyłaś mnie jednej rzeczy. – Jakiej? – Że w tym świecie, gdzie pieniądz rządzi wszystkim, czasami najcenniejszą rzeczą jest prosta ludzka uczciwość. I że czasem ratunek przychodzi z miejsca, którego najmniej się spodziewasz.
Z cichego kąta restauracji. Kasia uśmiechnęła się. W dłoni trzymała małą broszkę, którą dostała od Staszka na pamiątkę. Małą złotą różę.
Staszek Wiśniewski kontynuował swoje imperium. Był bardziej ostrożny, mniej bezwzględny. A Kasia, z nowym nazwiskiem na firmowych drzwiach i nowym życiem, miała już tylko jedno zobowiązanie. Pamiętać, że nawet w najciemniejszym kryzysie mały akt odwagi może zmienić bieg świata.
Cicha kelnerka, która wymieniła szklankę, stała się ratunkiem dla miliardera i symbolem tego, że prawdziwe bogactwo mierzy się nie ilością zer na koncie, ale wartością życia, które uratujesz.