Wiktor nie miał co do tego wątpliwości. To nie należało do jego planu na dzień. Plecak przycisnęła jeszcze mocniej do klatki piersiowej, a on stał tam, próbując uporządkować myśli, jakby jego wewnętrzny system nie potrafił przetworzyć sytuacji, która nie mieściła się w żadnym z dotychczasowych schematów. A co do produktów?
Spuściła wzrok, a potem przycisnęła plecak jeszcze mocniej do siebie. W jego świecie brak odpowiedzi był równoznaczny z przyznaniem się do winy. Jeśli nie masz nic do ukrycia, otwórz plecak. Albo masz coś do ukrycia, albo nie.
Ale Lena nie pasowała do tego podziału. To nie była sytuacja do rozwiązania publicznie. Potem Lena delikatnie przesunęła dłoń do zamka plecaka. Nieczęsto do nich wracał, ale teraz wypływały same.
Może byśmy do niej zadzwonili. Lena uchyliła zamek i ostrożnie włożyła rękę do środka. Kiedy Maria zajrzała do środka, jej twarz zmieniła wyraz. Nie oddam go do schroniska, powiedziała stanowczo, niemal z gniewem.
Wiktor zrobił krok do przodu, nie mogąc dłużej milczeć. Jeśli nie, trzeba będzie złożyć wniosek do sądu. Mama wyjechała do Niemiec. Pisałam do niej, ale nie odpowiada.
Mieszkałyśmy same, w wynajmowanym pokoju. Może być u mnie, przynajmniej do czasu decyzji sądu. Zamiast tego trzeba dać im przestrzeń, w której same zdecydują, czy powiedzą prawdę. Potem przenosiłam się do klatek schodowych.
Nie na matkę, nie na sąsiadów, nie na opiekunkę, ale na system, na całe to niedoskonałe, niewydolne społeczeństwo, które pozwala, by 10-letnie dziecko przez miesiące spało w nocnych autobusach i nikt tego nie zauważył. Wiktor zrobił krok do przodu. Zwrócił się do Marii. Sam to wybrał i sam się do tego przyzwyczaił.
Z zamyślenia wyrwało go pukanie do drzwi. Wiktor wstał i podszedł do okna. Jutro z samego rana zawieziemy psa do weterynarza. Potem pójdziemy do urzędu.
„Dzisiaj jedziemy do lekarza.