Piotr wziął teczkę i ruszył do wyjścia. Wcisnął pauzę na pilocie i podszedł do bramy. Jan wyszedł z szoferki, gotowy do interwencji. “Musimy zabrać panią do środka” – powiedział.
Wprowadził ją do głównego holu. “Ja tylko czekałam na transport, który mnie zawiezie do pracy” – tłumaczyła Hanna. Dzieci powinny już być w drodze do szkoły. “Do diabła?
” – pomyślał Piotr, widząc, że Filip i Maja podchodzą prosto do obcej kobiety. “Filip, Maja, natychmiast do góry” – zawołał. “Mamy do omówienia sprawy rodzinne” – powiedziała Hanna. “Zmieniłam numer, kiedy wyjechałam do pracy” – dodała.
Piotr poczuł, że krew napływa mu do twarzy. “Zanim wyjechała do kliniki, zostawiła mi kopertę” – powiedziała Hanna. “Chcę wiedzieć, co masz mi do powiedzenia” – dodała. Piotr przyniósł jej coś do ubrania.
Sięgnął do środka. Nie był to list, tylko rysunek. Wrócił do łóżka i spojrzał na nią. Syknęła do siebie, poprawiając sztywno upięte włosy.
“One potrzebują stabilności, a nie obcych osób, które wchodzą i wychodzą z ich życia w ciągu jednego dnia” – powiedziała. Zadzwonił do Jana, swojego szofera i powiernika. “Musisz pojechać do Grodziska Mazowieckiego” – powiedział. “Nie chce nas puścić do pani Hanny” – usłyszał głos dziecka.
“Dlaczego chcecie iść do pani Hanny? ” – zapytał. “Chcesz iść do Hanny? ” – powtórzył.
“Musimy porozmawiać” – powiedział do Hanny. “Klucz do Filipa” – pomyślał. Piotr poczuł, jak łzy napływają mu do oczu. Hanna wstała i podeszła do okna.
Był przyzwyczajony do wymuszania ustępstw, ale nie do proszenia. “Jan jest już w drodze do Grodziska” – powiedział Piotr. Jan szedł do biura Piotra. “No cóż, daleko im do Konstancina” – mruknął.
“Powiedziałem, że chłopiec jedzie do matki” – dodał. Wtedy Maja wstała i podeszła do Piotra. “A jeśli nie, to Jan zna numer do agencji” – powiedziała. Halina pokonana wsiadła do limuzyny.
“Powiedziała Hanna, prowadząc Maję i Filipa do salonu” – usłyszał. Wrócił do biura, czując się niepewnie. Wracali do Konstancina. Piotr podszedł do Hanny.
“One są w tobie, a ty jesteś w nich” – powiedział. “Daj Hannie klucze do domu. Niech wpuści do niego słońce, a potem zabierz ją do naszego sekretnego miejsca” – przypomniał sobie słowa z listu. Piotr złożył list i wsunął go do kieszeni marynarki.
Po odejściu Haliny Piotr wszedł do salonu. “Pani Halino, Filip właśnie skończył budować most dla smoka, który leci na Mazury” – powiedział. Przestał chodzić do biura. To nie był list, ale adres i surowa mapa narysowana ołówkiem.
Po kilku godzinach dotarli do celu. “Wejdźmy do środka” – powiedział. Piotr i Hanna podeszli do brzegu. To nie był list, ale testament.
Agnieszka dała Hannie klucz nie tylko do jego serca, ale też do jego syna. “Ona wiedziała, jak mnie zmusić do słuchania” – pomyślał Piotr. “Nie ma nic do omawiania, Halino” – powiedziała Hanna, która była przyzwyczajona do walki, robiąc krok do przodu. “I właśnie zgłosiłam sprawę do opieki społecznej” – dodała.
“Hanna” – powiedział Piotr, odwracając się do szwagierki. Piotr wziął Hannę na bok, wpychając list Agnieszki i testament do wewnętrznej kieszeni marynarki. W tym momencie do salonu weszła Hanna.
Prawnik wziął dokument do ręki.