Hij kon haar amper aankijken toen hij toegaf dat hij het al twee dagen wist. Zijn familie had het plan gesmeed, en hij had haar er niets over verteld. Olivia stond nog op de stoep van het huis dat haar oma haar had nagelaten, met de sleutels nog in haar hand, terwijl zijn moeder, zus en broer zich al door de voordeur naar binnen wurmden alsof de villa van hen was. Valerie Jansen riep vanuit de hal dat zij de grote slaapkamer met balkon nam.
Christa eiste de kamers ernaast op voor haar twee tieners. Marco had de hoekkamer al gereserveerd voor zichzelf en zijn vriendin. Olivia en Matthijs konden volgens Valerie wel op de begane grond slapen. “Oliviertje, waarom sta je daar nou?
” klonk het ongeduldig. “Help liever met uitladen. Een huis van deze omvang is niks voor één vrouw. ”
Olivia’s hart bleef kalm.
Ze zag Matthijs op de grond kijken, zijn schouders gekromd. Hij wist ervan. Hij had haar niet gewaarschuwd. Toen ze hem vroeg wanneer hij ervan hoorde, mompelde hij dat zijn moeder twee dagen geleden had gebeld.
“Ik wilde geen ruzie,” zei hij. “Je wilde dat ik voor een voldongen feit stond,” antwoordde ze kalm. Valerie snoof en herhaalde dat wat van Matthijs was, ook van zijn familie was. Olivia trok één wenkbrauw op.
“Wilt u ook de eigendomsakte delen? ” vroeg ze ijzig. Valerie lachte minachtend. “Doe niet zo wijs.
Zo werkt een familie nou eenmaal. ” Toen Olivia vroeg wie er dan voor het huis zou betalen, zei haar schoonmoeder dat ze de lasten zouden splitsen. “En wie betaalt de hypotheek? ” vroeg Olivia rustig.
Valerie wuifde het weg alsof het een kleinigheid was. “Dan is het misschien goed om te weten dat dit huis geen hypotheek heeft,” zei Olivia. “Mijn oma heeft het volledig afbetaald nagelaten. ” Er viel een korte stilte.
Matthijs keek haar met grote ogen aan. “En daarnaast is er een beleggingsrekening en een spaardeposito van ongeveer achthonderdduizend euro,” vervolgde ze. “Maar dat staat allemaal op mijn naam. ”
De sfeer sloeg om.
Valerie’s gezicht verstarde. Ze begon te sissen dat Olivia haar familie buitensloot, dat Matthijs recht had op de helft. “Recht? ” Olivia lachte kort.
“Dit huis en dat geld zijn mij nagelaten. Niet Matthijs. Niet uw familie. Mij.
”
Valerie werd vuurrood en begon te dreigen. Ze zou een advocaat inschakelen. Ze zou ervoor zorgen dat Olivia hier spijt van kreeg. “Doe dat gerust,” zei Olivia kalm.
“Mijn notaris is Herman Visser. Hij is gespecialiseerd in erfrecht en vermogenskwesties. ”
De naam viel als een bom. Valerie zweeg.
Christa keek haar moeder aan. Marco was naar de deur gelopen. “Neemt u gerust contact met hem op,” vervolgde Olivia. “Hij heeft alle documenten.
Mijn oma heeft haar zaken zorgvuldig geregeld. ”
Valerie rechtte haar rug en tikte met haar vinger op de tafel. “Mijn zoon woont hier straks ook,” zei ze scherp. “En als hij hier woont, woon ik hier ook.
” Olivia glimlachte. “U woont nergens. Dit huis is van mij. Uw naam staat op geen enkel document.
En u heeft geen contract, geen huurovereenkomst en geen recht om hier te blijven. ”
“Maar je kunt dit huis niet in je eentje onderhouden! ” riep Valerie uit. Olivia haalde haar schouders op.
“Ik kan het verkopen. Of verhuren. En met achthonderdduizend euro op de bank kan ik aardig wat bijdragen aan de kosten. ” Ze keek haar schoonmoeder strak aan.
“Dus vertel mij eens: wat heeft u precies te bieden? ”
Valerie stond met open mond. Ze keek naar Matthijs, die zijn blik niet durfde op te slaan. Christa zei niets.
Marco stond al buiten, naast zijn auto. “Dit is nog niet voorbij,” siste Valerie uiteindelijk. Ze draaide zich om en gebaarde naar haar familie. Ze verlieten het huis zoals ze gekomen waren: met lege handen, maar vol woede.
Matthijs bleef achter. Hij keek naar Olivia. “Olie, we moeten hierover praten. ” Olivia schudde haar hoofd.
“Je had met me moeten praten voordat je familie hier kwam opdagen. Je had me moeten vertellen wat je moeder van plan was. In plaats daarvan liet je mij voor een voldongen feit staan. ” Matthijs zuchtte.
“Ze is mijn moeder. Ik kan haar niet zomaar tegenwerken. ” Olivia keek hem aan. “Maar je kunt wel je vrouw verdedigen.
Dat heb je niet gedaan. ”
Drie weken later zat Olivia in haar woonkamer. Het huis was stil. Matthijs was bij zijn moeder gaan wonen “tijdelijk,” zoals hij zei.
Ze had hem niet tegengehouden. Ze had hem zelfs geholpen met inpakken. “Ik heb wat tijd nodig,” zei ze rustig. Hij had geknikt, zonder te vragen hoe lang.
Ze zat aan de keukentafel met een kop koffie toen er op de deur werd geklopt. Het was de postbode. Hij overhandigde haar een dikke envelop van het kantoor van notaris Herman Visser. Ze maakte hem open.
Haar oma had een codicil achtergelaten dat alleen geopend mocht worden na een specifieke gebeurtenis. Olivia’s hand trilde plotseling. Ze wist niet wat erin stond. Ze vouwde de brief open en begon te lezen.
Haar oma had in haar laatste jaren iets ontdekt over Matthijs’ familie, iets waar Olivia nooit over had gehoord. Iets over een lening, een schuld en een naam die ze alleen kende van oude familiefoto’s. Olivia las de regels opnieuw. Ze legde de brief neer en staarde naar de muur.
Haar telefoon zoemde. Een bericht van Matthijs. “We moeten praten. Ik kom eraan.
” Olivia keek naar de brief op tafel. Ze hoorde buiten een auto stoppen. Ze stond op en liep naar de deur.