De winterlucht in Warschau voelde ijskoud aan, niet alleen door de temperatuur, maar ook door de spanning die in de lucht hing. Antoni Stolarek, een man die gewend was aan controle, zei tegen Mateusz: “Als je de politie ziet, bel dan onmiddellijk het kantoor. ” Dit was dezelfde man die ooit persoonlijke beveiligers en alarmsystemen ter waarde van een fortuin had, en nu liep hij in zijn pak van honderdduizend zloty door de duisternis, achter een zwangere verpleegster aan die hij zich nauwelijks herinnerde. Hij herinnerde zich dat hij ooit naar een willekeurige bar in de oude stad was gegaan.
Later was hij teruggekeerd naar zijn auto, en nu stond hij bij de ingang van het ziekenhuis, terwijl zijn hoofd tolde van vragen. Karolina was buiten de poort gelopen, had niet in de auto plaatsgenomen en was in een oude, lawaaierige tram nummer 4 gestapt. De trams in dit deel van de stad leken altijd langzamer te rijden, alsof ze zelf het gewicht van het leven van hun passagiers voelden. Na twintig minuten stapte Karolina uit bij een vergeten halte, waar de enige lichtbron een oude lantaarn was die flikkerde als een stervende ster.
Antoni volgde haar op afstand, zijn hart bonzend in zijn keel. Waarom ging een zwangere verpleegster naar zo’n verlaten plek? Toen ze eindelijk een deur opende en naar binnen ging, bleef hij achter, verward en achterdochtig. De volgende dag was een raadsel.
Hij kon niet naar kantoor, dus deed hij een paar jeans en een kasjmieren trui aan in plaats van zijn gebruikelijke pak van tienduizend zloty. Toen de bel ging, opende Karolina de deur en liet hem binnen. “Hanna gaat met mij mee naar mijn penthouse,” zei hij, en de rit naar het centrum van Warschau duurde een kwartier. Het was ongelooflijk hoezeer het meisje op hem leek.
Toen hij de garage binnenreed en Hanna optilde, voelde hij een rare mengeling van trots en angst. Zijn appartement was een toonbeeld van strakke, minimalistische elegantie, maar zijn geest was allesbehalve rustig. Hij schonk zichzelf water in en wist dat hij terug moest naar de kliniek. Onderweg belde hij Natalia, maar het gesprek leverde niets op.
Bij de kliniek Santiana aangekomen, zag hij Karolina in bed liggen, aangesloten op monitoren. “Waarom heb je haar in armoede laten leven en toen zelf tot het uiterste gewerkt? ” vroeg hij zich af, maar hij kreeg geen antwoord. Mateusz had in zijn overijverigheid een brug verbrand, en nu was alles ingewikkelder.
De dokter kwam de kamer binnen en zei dat de baby, een jongetje, te vroeg was geboren maar sterk. Hij lag in een couveuse. Karolina sliep, uitgeput, en Antoni stond daar, verscheurd tussen verantwoordelijkheid en woede. ‘s Avonds ging hij naar huis om Hanna te zien, en Natalia kwam naar hem toe.
Hij staarde uit het raam naar de stad, zijn gedachten een wirwar. “Maar zo snel heb je toegang tot de beste databases en mensen,” zei Natalia, en hij wist dat ze gelijk had. Mateusz, die begreep dat dit een levensmissie was, begon onmiddellijk te bellen met zijn contacten in de grijze IT-wereld. Antoni moest terug naar Hanna.
Toen hij de woonkamer binnenkwam, zag hij haar spelen, en een golf van beschermingsdrang overspoelde hem. Hij belde zijn hoofdadvocaat, Jan, die gewend was aan zijn absurde eisen. “Stuur een melding naar de belastingdienst,” zei Antoni, en Jan vroeg alleen om het bedrag. “Als je bij haar of haar familie in de buurt komt, vernietig ik je,” zei Antoni later tegen iemand aan de telefoon, zijn stem koud en vastberaden.
“Beweeg niet,” zei hij toen hij haar kamer binnenkwam. “Je had me kunnen bellen, maar ik begrijp het. ” Hij beloofde dat niemand haar of Hanna ooit nog zou benaderen. Terug in de kliniek had hij een concreet plan.
Hij wilde het systeem vernietigen dat Karolina in zo’n ellende had laten belanden. Hij had een familie te verdedigen en de moeder van zijn kinderen terug te winnen. Mateusz, gewend aan de nieuwe familiale prioriteiten van zijn baas, knikte alleen maar. Toen Antoni thuiskwam, fronste hij onmiddellijk zijn neus.
Opa Bartłomiej stond op en liep naar Hanna toe. Antoni liep naar Karolina, vastbesloten om alles recht te zetten, wat het ook zou kosten.